எனது இத்தாலி பயணம்: பகுதி 4: ஃப்ளோரென்ஸ்

Baptistry, Florence

Bell Tower (Companile)

Duomo, Florence

Loggia dei lanzi

The Baptisry, The Cathedral and the Pisa Tower

           

      இரண்டரை மணி நேரப் பயணத்துக்குப் பின் மாலை சுமார் 6.45-க்கு எங்கள் ரயில் ஃப்ளோரென்ஸ் நகரத்தை சென்றடைந்தது. இங்கும் நாங்கள் தங்க வேண்டிய இடம் ரயில் நிலையத்துக்கு வெகு அருகாமையில் ஒரு ஐந்து நிமிடத்தில் நடந்துபோகும் தூரத்தில்தான் இருந்தது. ரயில் நிலையத்துக்கு எதிரேயே மேக் டோனால்டை (MC DONALD) பார்த்ததும் கொஞ்சம்  ஆறுதலாக இருந்தது. குறைந்த பட்சம் காஃபியும், ஃப்ரென்ச் ஃப்ரையும், காரசாரமான ஸாஸும் கிடைக்கும். ஆனால், அநியாயமாக ஸாசுக்குத் தனியாக பணம் வாங்குகிறார்கள். யூரோப்பை சுற்றி பார்த்தபின்பு தான் அமெரிக்கா எவ்வளவு ‘சீப்’ என்பது புரியும். அமெரிக்காவில் எங்களுக்குத் தெரிந்து பல பொருட்களின் விலை பல ஆண்டுகளாக அப்படியே ஆணி அடித்த மாதிரி ஏறாமல் இருக்கிறது. பெட்ரோல் விலை மட்டும்தான் ஏறி இறங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.

ஃப்ளோரென்ஸில் எங்களுக்கு BED AND BREAKFAST  என்று பரவலாக அழைக்கப்படும் ஒரு தங்கும் விடுதியில் ஏற்பாடு. இது ஹோட்டல் போல் கிடையாது. பெரிய ஒரு கேட்டின் உள்ளே ஒரு கட்டிடத்தின் இரண்டாவது மாடியில் ஒரு வீட்டை இப்படி தங்கும் விடுதியாக மாற்றியிருக்கிறார்கள். விடுதியின் உரிமையாளர் எங்களுக்காகக் காத்திருந்தார். ரோம், நேப்பிள்ஸ் நகரங்களில் நாங்கள் ஹோட்டல்களில் முன்பதிவு செய்தவுடனேயே எங்கள் கிரெடிட் கார்டிலிருந்து பணத்தை எடுத்துக்கொண்டுவிட்டார்கள். ஃப்ளோரென்ஸில் அப்படிச் செய்யாமல் நாங்கள் வருவதற்காக காத்திருந்தார். என்னுடைய கார்டுதான் பறிபோய் விட்டதே! என்ன செய்வது என்று முழித்துக்கொண்டு விடுதிக்குள் நுழைந்தபோது, சரியான நேரத்தில் என் மகளிடமிருந்து ஃபோன். வேறொரு கிரெடிட் கார்ட் நம்பரைக் கொடுத்து எங்களை தர்ம சங்கடத்திலிருந்து காப்பாற்றினாள். அமெரிக்காவில் கூட பல ஹோட்டல்களில் முன் பதிவு செய்யும்பொழுது இது மாதிரி  கிரெடிட் கார்ட் நம்பரை மட்டும் வாங்கி வைத்துக்கொள்கிறார்கள். நாம் செக்-இன் செய்யும் பொழுதுதான் பணத்தை எடுத்துக்கொள்கிறார்கள். எல்லாம் பரஸ்பர நம்பிக்கையில்தான் ஓடுகிறது.

இரண்டாவது மாடியிலிருந்த அந்த விடுதியில் நான்கு அறைகள் விருந்தாளிகளுக்காக ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது. விடுதியின் உரிமையாளரும் அங்கே வேலை பார்க்கும் ஒரு பங்களாதேஷியும் ரொம்ப நல்ல மாதிரி. விருந்தோம்பலை அவர்களிடமிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ளவேண்டும்.. இத்தாலியில் பல இடங்களில் பங்களாதேஷ் நாட்டை சேர்ந்தவர்கள் வேலை செய்கிறார்கள். சிறிய வியாபாரத்திலும் இருக்கிறார்கள். (லண்டனில் கூட பல இந்திய ரெஸ்டாரெண்டுகள் பங்களாதேஷ் நாட்டை சேர்ந்தவர்களாலேயே நடத்தப்படுகிறது.) இங்கும் எங்களுக்கு WI-FI அறையில் இலவசமாக கிடைத்தது. அதனால் இன்டெர்னெட்டில், தமிழ் நாடு, இந்தியா தேர்தல் செய்திகள், ஈ.மெயில் எல்லாம் பார்க்க முடிந்தது.

இரவில் விடுதியின் மிக அருகாமையிலேயே உள்ள ஒரு ரிஸ்டோரெண்ட்டில், அதிசயமாக, நம்மூர் சரவணபவன் ரசம் போன்ற அரிசிச் சோறு கலந்த ஒரு சூப் கிடைத்தது. ருசித்து சாப்பிட்டோம். ஆனால், அங்கேயே அமர்ந்து சாப்பிடுவதற்கு 5 யூரோக்கள் தனியாக பில்லில் சேர்த்துவிட்டார்கள். இது எங்களுக்கு முதலில் தெரியாது.

அன்று இரவும் சீக்கிரமேயே படுத்துத் தூங்கிவிட்டோம்.

நாள்: 5

ரோம் மற்றும் நேப்பிள்ஸ் நகரத்தில் HOP ON பஸ்ஸில் எங்களுக்கு கிடைத்த எதிர்மறையான அனுபவத்தினால், ஃப்ளோரென்ஸ் நகரத்தை கால் நடையாகவே சுற்றிப் பார்க்கத் தீர்மானித்திருந்தோம். காலையில் சற்றுக் குளிர் இருந்தது. போகப்போக வெயில் ஏறி இதமாக இருந்தது.

ஃப்ளோரென்ஸ் நகரை இத்தாலியில் ஃப்ரென்ஸி என்று அழைக்கிறார்கள். உயர்ந்த பண்டைய நாகரீகம், பண்பாடு, கலை, சரித்திரம் மற்றும் அழகாகத் தோற்றமளிக்கும் LANDSCAPE, இவற்றுக்கெல்லாம் பெயர் பெற்ற டொஸ்கானா (TUSCANY) என்ற இத்தாலியின் மையப்பகுதியைச் சேர்ந்தது. கி.பி 15 முதல் 17-ஆம்  நூற்றாண்டுகளில் எழுந்த இத்தாலியின் மறுமலர்ச்சி (ITALIAN RENAISSANCE) இந்த டொஸ்கானா பகுதிகளில்தான் உதயமானது. கி.பி 19—ஆம் நூற்றாண்டில் இத்தாலி சாம்ராஜ்யத்தின் தலை நகரமாக ஃப்ளோரென்ஸ் செயல்பட்டிருக்கிறது. மறுமலர்ச்சி காலத்தின் கலைகளின் அடையாளச் சின்னங்கள், (முக்கியமாக கட்டிடக் கலை) அருங்காட்சியகங்கள், கலைக்கூடங்கள் (முக்கியமாக பிட்டி அரண்மனை, - PITTI PALACE, யுஃபிஸ்ஸி கேலரி – UFFIZI GALARY) அங்கங்கே சிதறிக் கிடக்கின்ற இந்த ஊருக்கு மிக அதிகமாக சுற்று பயணிகள் உலகம் முழுவதுமிலிருந்து வருகிறார்கள். யுனெஸ்கோவினால் (UNESCO) இங்குள்ள பல கட்டிடங்கள் புராதனச் சின்னமாக அறிவிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஃப்ளோரென்ஸுக்கு அருகிலேயே உலகப் புகழ் பெற்ற பிஸ்ஸாவின் சாய்ந்த கோபுரம் வேறு.

ஃபிலிப்போ ப்ரூனல்லச்ஷி (FILIPPO BRUNELLESCHI) என்ற பிரபல கட்டிடக் கலை நிபுணரால் கட்டி முடிக்கப்பட்ட, அரைக் கோள வடிவத்தில் கூரை அமைந்துள்ள, டூமோ (DUOMO) என்றழைக்கப்படும் பிரம்மாண்டமான ஸாண்டா மேரியா டெல் ஃபளோரா (SANTA MARIA DEL FLORE) கேதிட்ரல் இதில் மிகவும் முக்கியமானது. 1296-ல் கட்டத் தொடங்கப்பட்ட இந்த கட்டிடம் 140 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு 1436-ல் கட்டி முடிக்கப்பட்டது. எல்லாம் பளிங்குக் கற்களால் கட்டப்பட்டது. கேதிட்ரலின் உட்சுவர்களிலும், கூரையிலும் பல நூறு ஆண்டுகளாக பாதுகாக்கப்பட்டுவரும் ஓவியங்கள். சரித்திர காலங்களை கண்ணெதிரே கொண்டு வருகிற சிற்பங்கள். எதிரே ஃப்ளோரென்ஸ் பாப்டிஸ்ட்ரி (FLORENCE BAPTISTRY). அருகில் கியோட்டோ (GIOTTO) என்பவரால் கட்டப்பட்ட கம்பெனைலெ (COMPANILE) என்றழைக்கப்படும் 278 அடி உயரமுள்ள மணிக்கூண்டு. மிக அருகில் பிளாஸோ வெஜ்ஜியோ (PALAZZO VECCHIO) என்கிற  நகர்மன்ற கட்டிடத்தின் எதிரே பியாஸா டெல்லா சினோரியா (PIAZZA DELLA SIGNORIA) என்கிற நகர்கூடம். இடது பக்கத்தில் பல ஆர்ச்சுகளைக் கொண்ட லோகியா டெ லேன்ஸி (LOGGIA DEI LANZI) என்கிற இன்னொரு திறந்தவெளி கலைக்கூடம். பிளாஸோ வெஜ்ஜியோ-விற்கு முன்னே உலகப்புகழ் பெற்ற மைக்கேல் ஏஞ்செலோ என்ற சிற்பி செதுக்கிய ‘டேவிட்’ சிலையின் நகல். இதன் ஒரிஜினல் பாதுகாப்பாக அருங்காட்சியகத்தில் இருக்கிறது. விசேஷ பார்வையாளர்கள் மட்டுமே ஒரிஜினலைப் பார்க்கமுடியும். இன்னொரு புறத்தில் உஃபிஸ்ஸி கலைக்கூடம். அன்று  ஞாயிற்றுக் கிழமை என்பதால் உள்ளே போவதற்கு பெரிய க்யூ நின்று கொண்டிருந்தது. எங்களால் போக முடியவில்லை. அடுத்த நாள் திங்கட்கிழமை கலைக்கூடத்துக்கு ஓய்வு.

ஆர்னோ நதி பழைய ஃப்ளோரென்ஸ் நகரத்தை பிளந்துகொண்டு செல்கிறது. குறுக்கே போன்டே விஜ்ஜியோ (PONTE VECCHIO) – அதாவது பழைய பாலம் என்று அர்த்தம் கொண்ட மிகப் பழமையான ஒரு பாலம் பாலத்தின் ஓரம் முழுவதும் கடைகள் – பெரும்பாலும் நகைக்கடைகள். பாலத்தின் மேலே புகழ்பெற்ற வாசரியின் (VASARI) கூரைவேயப்பட்ட ஒரு நடைபாதை. பார்ப்பவர்களுக்கு அப்படி ஒரு நடைபாதை இருப்பதாகத் தெரியாது. இந்த நடைபாதை உஃப்பிஸி கலைக்கூடத்தையும் பிட்டி அரண்மனையையும் இணைக்கிறது. இந்த பழைய பாலம் கி.மு 4 – 7-ஆம் நூற்றாண்டில் கட்டப்பட்டிருந்தாலும், பின்னர் இடிக்கப்பட்டு தற்போது இருக்கும் பாலம் 14-ஆம் நூற்றாண்டில் புதியதாகக் கட்டப்பட்டது என்று அறிகிறேன். இரண்டாம் உலக மகா யுத்தத்தின் குண்டு வீச்சுகளிலிருந்து தப்பித்த ஒரு சில கட்டமைப்புகளில் இதுவும் ஒன்று. பிட்டி அரண்மனையையொட்டி பசுமையான போபோலி தோட்டம் (BOBOLI GARDEN). நிறைய நடக்கவேண்டியிருக்கும் என்பதால் நாங்கள் உள்ளே போகவில்லை

என்னை இத்தாலிக்கு சுண்டியிழுத்தது INFERNO என்கிற புத்தகத்தில் எழுததப்பட்டிருந்த இந்த புராதனக் கட்டிடங்கள்தான்..

        மிக அழகான குறுகிய கடைத்தெருக்கள், குதிரை வண்டி சவாரி, மதுரை புதுமண்டபம் போலத் தோற்றமளிக்கும் ரிபப்ளிகள் சதுரத்தின் (REPUBLICAN SQUARE) கல் மண்டப கடைகள். திரும்பிய இடங்களிலெல்லாம் சிறிய, பெரிய ரெஸ்டாரண்டுகள், ஐஸ்கிரீம் கடைகள், கூட்டம் கூட்டமாக சுற்றுலாப் பயணிகள். இப்படி எவ்வளவோ ஃப்ளோரென்ஸில்.

        மாலை நேரத்தில் ஆர்னோ நதிக்கரையில் வெகு தூரம் நடந்தோம். பலர்  நடந்தும், சைக்கிளிலும் சுற்றிக்கொண்டிருந்தார்கள். இரண்டு கரைகளிலும் பழமையும் புதுமையும் கலந்த கட்டிடங்கள்.

        ஃப்ளோரென்ஸின் அழகில் மயங்கி, நேப்பிள்சில் எங்கள் பர்ஸ் பிக்பாக்கெட் செய்யப்பட்டதைக்கூட முழுவதுமாக மறந்துவிட்டோம்.

நாள் 6

               உலகப் புகழ் பெற்ற பீஸ்ஸாவின் சாயும் கோபுரம் (LEANING TOWER OF PISA) பார்க்கப் போவதாக இன்று திட்டம். காலை 8.05-க்கு ரயில் டிக்கெட் புக் செய்திருந்தோம். சென்னை புறநகர் பயணம் மாதிரி. ஒன்றரை மணி நேரப் பயணம். ஊருக்குப் புதுசு என்று எங்கள் முகத்தில் எழுதி ஒட்டியிருக்கவேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். ஃப்ளோரென்ஸ் ரயில் நிலையத்தில் ஒரு பெண்மணி எங்கள் டிக்கெட்டை மிஷினில் பதிவுசெய்து கொடுத்து, பின்பு இன்னொரு மிஷினில் VALIDATE  பண்ணியும் கொடுத்து உதவினாள். எங்கள் ரயில் பெட்டிவரை கூட வந்து காட்டிக்கொடுத்தாள். ‘ஆஹா, இத்தாலியில் இவ்வளவு உதவி செய்யும் மனிதர்களா!” என்று ஆச்சரியப்பட்டோம். எல்லாம் முடிந்த பிறகு எங்களிடம் இரண்டு யூரோ பண உதவி கேட்டாள். இதை ஒரு தொழிலாக தினமும் செய்துகொண்டிருக்கிறாள் போல. ஏனென்றால், மறு நாளும் இந்தப் பெண்மணியை ரயில் நிலையத்தில் சந்தித்தோம். தெரிந்துகொண்டதாக கை காட்டிச் சென்றாள்.

        பீஸ்ஸா ரயில் நிலையத்தில் நுழைவிலிருந்த ஒரு நியூஸ் பேப்பர் கடையில் இரண்டு பஸ் டிக்கெட்டுகள் வாங்கிக்கொண்டோம். லேம் ரோஸா (LAM ROSSA) என்கிற சிவப்பு நிற பஸ்ஸில் ஏறவேண்டும் என்பதையெல்லாம் ஏற்கெனவே இன்டெர்னெட்டில் பார்த்து வைத்துக்கொண்டாலும், மற்ற சில பயணிகளுடன் இதை உறுதி செய்துகொண்டு, சாயும் கோபுரம் அருகேயுள்ள ஒரு பஸ் நிறுத்தத்தில் இறங்கிக்கொண்டோம். சாயும் கோபுரம் வளாகத்தின் முன்னே பல கூடாரங்கள். எல்லாம் சுற்றுலாப் பயணிகளுக்காக கடைகள். இத்தாலியில் பெரும்பாலான வீதியோரக்கடைகளில் நன்றாகவே பேரம் பேசலாம். பேச வேண்டும். இல்லையென்றால் நல்ல விலையில் பொருட்களை தலையில் கட்டி விடுவார்கள்.

        வளாகத்தின் உள்ளே பிரம்மாண்டமான பாப்டிஸ்ட்ரி (BAPTISTRY), கேதிட்ரல், மற்றும் அதன் பின் புறத்தில் பீஸ்ஸா சாயும் கோபுரம். கி.பி 1173-ல் ஆரம்பித்து மூன்று கட்டமாக இந்தக் கோபுரத்தை கட்டி முடிக்க சுமார் 200 ஆண்டுகள் பிடித்திருக்கின்றன. இது கட்டப்பட்ட இடத்தின் இளகிய மண்ணின் தரத்தினாலும், சரியான அஸ்திவாரம் இல்லாததினாலும் தன் எடையைத் தாங்க முடியாமல் ஆரம்பத்திலிருந்தே இந்தக் கோபுரம் தொடர்ந்து சரியத் தொடங்கியிருக்கிறது. 1990-க்கும் 2001-க்கும் இடையே மேற்கொண்ட புதுப்பிக்கும் வேலையினால், 5.5 டிக்ரியாக சரிந்திருந்த இந்த கோபுரம் இப்பொழுது 3.99 டிக்ரியாக சரிவில்  நிறுத்தப்பட்டு பாதுகாக்கப்பட்டு வருகிறது. இந்த கோபுரத்தின் உயரம் 183 அடி. 294 படிக்கட்டுகள். கோபுரத்தின் மேலே ஏறுவதற்கு டிக்கெட். பாப்டிஸ்ட்ரி உள்ளே போவதற்கும் டிக்கெட். குறுகிய படிக்கட்டுகள் வழியாக எங்கள் வயதையும் பொருட்படுத்தாமல் மேலே ஏறிச்சென்றோம். ஏறும்பொழுது ஒரு பக்கமாக கோபுரம் சரிந்து நிற்பதை உணர முடிந்தது. மேலே ஏறியபின் கொஞ்சம் ஏமாற்றமாகத்தான் இருந்தது. இதைவிட உயரமான சில கோபுரங்களையும், மலையுச்சிகளையும் ஏறிப் பார்த்திருக்கிறோம். ஏன், தென்காசி அருகிலுள்ள திருமலைக்கோவில் அல்லது தோரணமலை முருகனைக் காணக்கூட குறைந்தது 500 படிகள் ஏறவேண்டும். அமெரிக்காவிலுள்ள சிகாகோ நகரத்துக்கருகே நைல்ஸ் என்கிற இடத்தில் இதே பீஸ்ஸா சாயும் கோபுரத்தைப் போல அதன் அரை அளவு உயரத்தில் ஒரு கோபுரத்தை 1934-ல் கட்டி முடித்திருக்கிறார்கள்.

        பீஸ்ஸா வளாகத்தில் ஒன்றிரண்டு மணி நேரத்துக்கு மேல் ஒன்றுமில்லை என்பதால், கொஞ்ச நேரம் கடைகளை சுற்றி பார்த்துவிட்டு இன்னொரு பஸ்ஸில் ரயில் நிலையம் வந்தடைந்தோம். மீண்டும் ரயில் டிக்கெட் ஃப்ளோரென்ஸ்ஸுக்கு வாங்கிக்கொண்டு, ப்ளாட்ஃபாரத்திலிருந்த ஒரு மிஷினில் VALIDATE செய்துகொண்டு ரயில் ஏறினோம். 15 – 20 நிமிடங்களுக்கு ஒரு ரயில் ஃப்ளோரென்ஸ்க்கும் பீஸ்ஸாவுக்கும் இடையே ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது.

        மதிய நேரத்தில், எங்கள் அறைக்கு வந்து சிறிது நேரம் இளைப்பாறிவிட்டு, மீண்டும் ஃப்ளோரென்ஸ் ஊரை சுற்றக் கிளம்பினோம். DUOMO முழுவதும் ஏறினோம். செங்குத்தான படிக்கட்டுகள். சுமார் 500 அடி உயரம். கொஞ்சம் சிரமமாகத்தான் இருந்தது. மேலேயிருந்து நகரின் பல பகுதிகளின் கண்கொள்ளாக் காட்சி.

        அடுத்த நாள் காலை எட்டரை மணிக்கு எங்களுக்கு வெனிஸ் செல்வதற்கான ரயில் பயணம் இருந்தது.

        …… தொடரும் 

எனது இத்தாலி பயணம் – பகுதி 3

நேப்பிள்ஸ் நகரம் செல்வதற்கு ரோமிலிருந்து மாலை 4 மணிக்கு ரயில் கிளம்பியது. பார்க்கத் தவறிய இடங்களை பார்த்து முடிப்பதற்காக, நாங்கள் மீண்டும் ரோமுக்கு 20-ஆம் தேதி திரும்புவதாக திட்டம். எங்களுடைய இரண்டு பயணப்பெட்டிகளை ரோமில் நாங்கள் தங்கியிருந்த ஹோட்டலிலேயே பாதுகாப்பாக விட்டு வந்திருந்தோம்.

இத்தாலியில் பிஸ்ஸா, பாஸ்டா, மற்றும் ஸ்பகெட்டி உணவுகள் ரொம்பவும் பிரபலம். பிஸ்ஸா உணவு வழங்கும் இடத்தை பிஸ்ஸாரியா (PIZZARIA) என்றும் மற்ற இடங்களை ரிஸ்டோரெண்ட் (RISTORENTE) என்றோ கேஃப்டேரியா (CAFETARIA) என்றும் அழைக்கிறார்கள். இதைத் தவிர மூலைக்கு மூலை ஜெலட்டேரியா (GELATARIA) என்கிற ஐஸ்க்ரீம் கடைகள் வேறு. ஆங்கில எழுத்துக்களை அப்படியே இத்தாலி மொழியில் பயன்படுத்துகிறார்கள். (சுவிட்ஸர்லாந்திலும் அப்படித்தான்) அதனால் பெயர் பலகைகளைப் படிப்பதில் அதிக சிரமம் இல்லை. கேப்புச்சினோ (CAPUCCINO) என்றழைக்கப்படும் காஃப்பி இங்கே ருசியாக இருக்கிறது.

இன்டெர்னெட்டில் ரயில் டிக்கட் பதிவு செய்யும்பொழுது இரண்டு விதமாக டிக்கெட் கொடுக்கிறார்கள். ஒன்று ஈ-டிக்கெட். விரைவு வண்டிகளுக்காக. இதற்குத் தனியாக பேப்பர் டிக்கட் தேவையில்லை. பயணம் செய்யும்பொழுது நம் டிக்கெட்டின் PNR நம்பரை டிக்கெட் சோதனையாளரிடம் காட்டினாலே போதும். இரண்டாவது வகை பேப்பர் டிக்கெட். சாதாரண ரயில்களுக்காக. இதில் ரயில் நிலையத்தில் வாங்கும் தேதி இடப்படாத எல்லா டிக்கெட்டுகளும் அடங்கும். இன்டெர்னெட்டில் பேப்பர் டிக்கெட் வாங்கியிருந்தால், பதிவு செய்த நம்பரையும் முக்கிய பயணியின் குடும்பப் பெயரையும் ப்ளாட்ஃபாரத்திலுள்ள ஒரு மிஷினில் பதிவு செய்ய வேண்டும். அது அட்டை டிக்கெட்டைக் கொடுக்கும். இந்த அட்டை டிக்கெட்டை இன்னொரு மிஷினில் நுழைத்து பயணம் செய்யும் வண்டியில் ஏறுமுன் VALIDATE செய்துகொள்ளவேண்டும். ரயில் நிலையத்தில் டிக்கட் வாங்கினாலும் அப்படித்தான். ஈ-டிக்கெட்டில் நாம் ஏறிக்கொள்ளவேண்டிய ரயில்பெட்டி நம்பர், சீட் நம்பர் எல்லாம் கொடுத்து விடுகிறார்கள். எல்லா ரயில்பெட்டிகளும் AIRCONDION செய்யப்பட்டிருந்தன. ஒவ்வொருவருக்கும் தாராளமான தனித்தனி குஷன் இருக்கை. சுமார் நூறு கிலோமீட்டர் வேகத்துக்கும் அதிகமாக ரயில் செல்கிறது. ஆனால், ஒரு அசங்கல் குலுங்கல், சத்தம் இல்லை.

நேப்பிள் நகரத்தை நபோலி என்றழைக்கிறார்கள். மாலை ஆறரை மணிக்கு ரயில் நேப்பிள்ஸ் நகரம் சென்றடைந்தது. ஏற்கெனவே கூகுள் மேப்பில், நான் பார்த்து வைத்திருந்ததால், நேரே நாங்கள் தங்கவேண்டிய ஹோட்டலுக்கு நடந்து விட்டோம். ஒரு பத்து நிமிட தூரம்தான். ஹோட்டல் கட்டிடம் பிரம்மாண்டமாக ஒரு வீதியின் முனையில் நின்றது.  நாங்கள் கொண்டு வந்திருந்த பிரெட், பழங்களோடு எங்கள் இரவு உணவை முடித்துக்கொண்டு படுத்துவிட்டோம்.

நாள் 3

நேப்பிள்ஸ் கடலையொட்டி அமைந்த ஒரு நகரம். கம்பேனியா (COMPANIA) என்ற இத்தாலி நாட்டுப்பகுதியின் தலைநகரம். .இந்த நகரத்தைச் சுற்றி இயற்கை அழகோடு அமைந்திருக்கும் பல சுற்றுலாத்தலங்கள் இருக்கின்றன. அவற்றில் முக்கியமானவை அமால்ஃபி கடற்கரையோரம் (AMALFI COAST), வெசுவியஸ் மலை (VESUVIUS MOUNTAIN) மற்றும் கப்ரி தீவு (CAPRI ISLAND).

                                                                                 

 

 

 

 

 

  அமால்ஃபி கோஸ்ட்                      

 

கப்ரி தீவு                                   

 

 

                                                                                            

 

 

 

 

 வெசுவியஸ் மலை

 சுமார் நான்காயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே நேப்பிள்ஸ் பகுதியில் மக்கள் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். இத்தாலியின் இன்னொரு பகுதியான சிசிலிக்கும் நேப்பிள்ஸ்க்கும் மிக நெருங்கிய தொடர்பு உண்டு. இரண்டாம் உலகப்போரின் பொழுது இத்தாலியில் மிக அதிகமாக குண்டுகள் வீசப்பட்ட நகரம் நேப்பிள்ஸ்தான். ஹாங்காங்கிற்கு அடுத்தபடியாக மிக அதிகமாக பயணிகள் கடல் மார்க்கமாக வந்திறங்கும் நகரமும் இதுதான் என்று கேள்விப்படுகிறேன். புராதன நேப்பிள்ஸ் பகுதிகளில் முக்கியமானவை பொம்பே (POMPEII), காசர்டா அரண்மனை (CASARTA PALACE), மற்றும் ஹெர்கூலியனியம் நகரம் (HERCULANEUM).

      

                                                                                          காசர்டா அரண்மனை           

 

                                                                                            ஹெர்குலியன் நகரம்           

                                                                                                       பொம்பே

 கி.பி 79-ல் வெசுவியஸ் மலையில் ஏற்பட்ட எரிமலையினால் போம்பே மற்றும் சில புராதன நகரங்கள் அழிந்துவிட்டன. கடந்த நூற்றாண்டில் மிக அதிகமாக தீயைக் கக்கிய எரிமலையும் இதுதான். சுமார் மூன்று லட்சம் மக்கள் இந்த எரிமலையை சுற்றி வாழ்வதால் மிகவும் அபாயகரமான எரிமலையாக இது கருதப்படுகிறது. இத்தாலியின் முக்கிய உணவான பிஸ்ஸா  நேப்பிள்ஸில்தான் உதயமானது.  இசைக்கலைக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்த இடம் நேப்பிள்ஸ். மாண்டலின், மற்றும் காதலர்களின் (ROMANTIC GUITAR) சிறிய கிடார் இங்கேதான் முதன்முதலாக பயன்படுத்தப்பட்டது.

அடுத்த நாள் காலை, வழக்கம் போல், ஹோட்டலிலேயே காலை உணவை முடித்துக்கொண்டோம். எல்லா ஹோட்டல்களிலும் பிரெட், ஜூஸ், க்ரிஸாண்ட் (CROISSANT), கேக், பழங்கள், பிஸ்கட், காஃபி தாராளமாக காலை உணவுக்குக் கொடுத்தார்கள். பழமையான சரித்திரகால இடங்களை ரோம் நகரில் ஏற்கெனவே கொஞ்சம் பார்த்துவிட்டதால்,  நேப்பிள்ஸில் இயற்கையாக அழகாக இருக்கும் இடம் ஒன்றைப் பார்க்கலாம் என்று தீர்மானித்து அன்று கப்ரி மற்றும் அனக்கப்ரி (CAPRI AND ANACAPRI) என்ற ஒரு அழகான தீவை சுற்றிப்பார்ப்பதற்கு ஹோட்டல் மூலமாக முன்பதிவு செய்திருந்தோம். விலை மிக அதிகமான டூர்தான். ஒரு நபருக்கு மொத்தமாக நூற்றி இருபது யூரோக்கள், மதிய உணவுக்கும் சேர்த்து. எட்டு மணிக்கு ஹோட்டலிலிருந்து எங்களை ஒரு வேனில் கூட்டிச்சென்றார்கள்.  நேப்பிள்ஸ் துறைமுகத்தில் எங்களை, ஐநூறுக்கும் மேலே பயணிகள் உட்காரக்கூடிய ஒரு பெரிய நீராவிப் படகில் ஏற்றிவிட்டார்கள். படகு நிரம்பியிருந்தது. 45  நிமிடங்கள் படகில் பயணம். கப்ரி துறைமுகத்தில் எங்கள் சட்டையில் ஒட்டப்பட்ட ஒரு சிவப்பு ஸ்டிக்கரை வைத்து கைடு ஒருவர் எங்களை அடையாளம் கண்டுகொண்டார். எங்களுடன் வேறு சில பயணிகளையும் சேர்த்து ஒரு சிறிய வேனில் ஏற்றிக்கொண்டார். கைடு பார்ப்பதற்கு இத்தாலியை சேர்ந்த, GOD FATHER படப் புகழ், பிரபல ஹாலிவுட் நடிகர் அல் பஸினோ (AL PACINO) போல் இருந்தார். மிகக்குறுகிய ஒரு மலைப்பாதையின் வழியே வேன் மலை ஏறியது.

எங்களுடன் வந்தவர்களில் சிலர் ஒரு BLUE GROTTOS என்றழைக்கப்படும் இயற்கையாக அமைந்த மலைக்குகையைப் பார்ப்பதற்காக இறங்கிக்கொண்டார்கள். எல்லாவற்றிற்கும் தனித்தனியே கட்டணம் என்பதால் நாங்கள் போகவில்லை. ஆனால், மிக நன்றாக இருந்தது என்று மற்றவர்கள் மூலம் பின்னால் கேள்விப்பட்டோம்.  நாமும் போயிருக்கலாமோ என்று தோன்றியது.

                           

நாங்கள் அனக்கப்ரியில் (அதாவது மேல் கப்ரி) இறங்கி ஒரு மலை உச்சிக்கு ROPE CAR மூலம் போனோம். கீழே பயங்கரப் மலைப் பாறைகள். பாறைகளையொட்டி கடல். அதை மூடி மூடிக் காட்டும் மேகங்கள்.  நடுவே தனியாக நிற்கும் பெரிய துளையுள்ள உயர்ந்த இரண்டு பாறைக்கற்கள். மயிர்கூச்செரியும் கண்கொள்ளா காட்சி.

                

அங்கேயே சிறிது நேரம் சுற்றிவிட்டு பின் கீழே அதே ROPE CAR மூலம் இறங்கி வந்தோம். ஒரு ரெஸ்டாரென்டில் வெஜிடபிள் சூப், ஸ்பகெட்டி கிடைத்தது.

பின் கீழிறங்கி கப்ரி வந்தோம். அங்கே கடைத்தெருக்கள், வாசனைப்பொருட்கள் தயாரிக்கும் ஒரு ஃபாக்டரி, ஒரு பெரிய பூங்கா. கடைகள் வரக்கூடிய சீசனுக்காக தயாராகிக்கொண்டிருந்தன. பூங்காவிலிருந்து மேலே அனக்கப்ரியில் மேகமூட்டத்தினால் பார்க்க முடியாத காட்சி கீழே மிக அருமையாக கிடைத்தது. இணைத்திருக்கும் புகைப்படங்களைப் பார்த்து நீங்களே வியந்து கொள்ளுங்கள்.

 

எங்களை மீண்டும் கப்ரி துறைமுகத்தில் இறக்கி விட்டார்கள். படகுப் பயணம் முடிந்தபொழுது, எங்களுக்காக காத்துக்கொண்டிருந்த டிரைவர் எங்களை ஹோட்டலில் இறக்கிவிட்டார். நாங்கள் தங்கியிருந்த ஹோட்டலின் அருகேயே மிகப்பெரிய கடைவீதி இருந்தது. ஹோட்டலில் சிறிது நேரம் இளைப்பாறிவிட்டு, கடைகளை சுற்றிப்பார்த்தோம்.

இரவு ஓய்வெடுத்துக்கொண்டு அடுத்த நாள் HOP ON HOP OFF பஸ்ஸில் உள்ளூரை சுற்றிப் பார்க்க தயாரானோம்.

நாள் 4

காலையில் எழுந்த பொழுது அன்று எங்களுக்கு ஒரு துரதிர்ஷ்டமான நாள் என்பதை நாங்கள் அறிந்திருக்கவில்லை. காலை எட்டு மணிக்கு ஹோட்டல் அறையை காலி செய்துவிட்டு, சாமான்களை ஹோட்டலிலேயே பாதுகாப்பாக விட்டுவிட்டு, வழக்கம்போல் உற்சாகமாக ஊர் சுற்றிப் பார்க்க கிளம்பிவிட்டோம். பக்கத்திலிருந்த ஒரு நியூஸ் பேப்பர் கடையிலிருந்து பஸ்/டிராம் இரண்டிலும் செல்லக்கூடிய டிக்கெட் வாங்கிக்கொண்டோம். HOP ON HOP OFF பஸ் கிளம்பும் நிலையத்துக்க்குப் போவதற்கு ஹோட்டல் எதிரிலேயே இருந்த பஸ் நிறுத்தத்தில் காத்திருந்தோம். பஸ் நிறுத்தத்தில் அதிகமாக கூட்டம் ஒன்றும் இல்லை. டிராம் வந்தது. ஏறிக்கொண்டோம்.

வினோதமாக, டிராமில் யாரோ ஒருவர் வழியை அடைத்துக்கொண்டு நின்ற மாதிரி இருந்தது. பின்னாலிருந்தும் யாரோ தள்ளியதுபோல் தோன்றியது. ‘ஏன் நம்மூர் மாதிரி இடித்துத் தள்ளுகிறார்கள்.’ என்று சலித்துக்கொண்டேன்.. திடீரென்று, பஸ் உள்ளே பலர் எதேதோ உரக்கச் சொல்லிக்கொண்டார்கள். அவர்கள் மொழி புரியாததால் திருதிருவென்று முழித்துக் கொண்டிருந்தோம். டிக்கெட்டை மிஷினில் பஞ்ச் செய்யச் சொல்கிறார்கள் போலிருக்கிறது என்று மிஷினைக் கூட்டத்துக்கு நடுவே தேடினேன். அதற்குள் டிராம் கிளம்பிவிட்டது. அப்பொழுதுதான் ஒரு பெண்மணி ஆங்கிலத்தில் ‘உங்கள் பாக்கெட்டிலிருந்து பர்ஸ் பிக்பாக்கெட் செய்துவிட்டு ஒருவர் இறங்கி ஓடி விட்டார்’ என்று சொன்னார். பாக்கெட்டைத் தொட்டுப் பார்த்தேன். என்னுடைய பேண்ட் பாக்கெட்டிலிருந்து ஒரு பர்ஸ் காணவில்லை. பிக்பாக்கெட் அடிப்பதை எல்லாரும் கவனித்திருக்கிறார்கள், ஆனால், யாரும் அவனைத் தடுத்து நிறுத்தவில்லை. யாருக்கும் தைரியமில்லை போலிருக்கிறது. என் மனைவி உரக்க அழுதேவிட்டாள். டிராமை நிறுத்தவும் வழியில்லை. அடுத்த நிறுத்தத்தில் போலீஸில் புகார் கொடுப்பதற்காக இறங்கிக்கொண்டோம். ஒரு பயணி மட்டும் உதவுவதாகச் சொல்லி எங்களுடன் இறங்கிக்கொண்டு,  நடத்திக்கூட்டிச் சென்றார். சிறிது தூரத்தில், ஒரு கட்டடத்தில்  நுழைந்தோம். பலத்த செக்யூரிட்டி வேறு. உள்ளே ஒரே ஒருவர் மட்டும் இருந்தார். எங்களுடன் வந்தவரும் அவரும் பேசிக்கொண்டபொழுது இருவருக்கும் சண்டையாகிவிட்டது. என்ன என்பது எங்களுக்கு புரியவில்லை. எங்களுடன் வந்தவர் சைகையில் வெளியே வேறு இடத்துக்குப் போவோம் என்று கூறி வெளியே போனார். ஆனால், உள்ளிருந்தவர் சைகையில் எங்களை இருக்குமாறு கூறினார். அவருக்கு ஆங்கிலம் தெரிந்திருக்கவில்லை. பின் எவருடனோ தொலைபேசியில் தொடர்புகொண்டு எங்களை அவரிடம் பேசச்சொன்னார். நாங்கள் விவரம் சொன்னபிறகு, மீண்டும் அதே அதிகாரியிடம் தொலைபேசியை கொடுத்தோம். எல்லா விவரங்களையும் எங்களிடம் அரைகுறை ஆங்கிலத்தில் கேட்டு வாங்கிக்கொண்டு புகாரை பதிவு செய்து ஒரு நகலை எங்களிடம் கொடுத்தார்.

எங்கள் சக்தியெல்லாம் உறிஞ்சியதுபோல் இருந்தது. வெளியே வந்து ஹோட்டலை நடையாக வந்தடைந்தோம். வரவேற்பில் இருந்தவர் மிகவும் உதவியாக இருந்தார். என்னுடைய பர்ஸிலிருந்து என்னுடைய கிரெடிட் கார்டுகள், இந்தியாவின் டிரைவிங் லைசென்ஸ், வாக்காளர் பதிவு அட்டை,  மற்றும் அமெரிக்க டாலர் பணம் எல்லாம் போச்சு. க்ரெடிட் கார்ட் கம்பெனிகளுக்கு ஃபோன் செய்து அந்த கார்டுகளை செயலிழக்கச் சொல்லி கேட்டுக்கொண்டோம்.

எங்கள் உற்சாகம் எல்லாம் புஸ் என்று போய்விட்டது. ‘போனது திரும்ப வராது’ என்பதை நான் விரைவில் புரிந்து கொண்டு சமாதானமானேன். என் மனைவிக்கு வெகு நேரம் பிடித்தது. இருந்தாலும், HOP ON  பஸ்ஸுக்கு ஏற்கெனவே ரிசெர்வேஷன் செய்துவிட்டதால், மீண்டும், வேறொரு பஸ் பிடித்து HOP ON  பஸ் கிளம்பும் நிலையத்துக்குச் சென்றோம். சுமார் மூன்று மணி நேரமும் வீணாகிவிட்டது.

அருகே NUONO PALACE என்கிற ஒரு பழைய அரண்மனைக் கோட்டை. அதை சுற்றிப் பார்த்தோம். கட்டணம் உண்டு.

        

பின்பு, HOP ON  பஸ்ஸில் ஏறி ஊர் முழுவதும் ஒரு இடம் கூட இறங்காமல் சுற்றிப் பார்த்தோம். அவ்வளவு நேரம்தான் எங்களுக்கு கிடைத்தது. ஏனென்றால், மாலை நான்கு மணிக்கு எங்களுக்கு ஃப்ளாரென்ஸ் செல்வதற்கு ரயில் இருந்தது.

 

எங்களை ஏற்றிச் செல்லவேண்டிய ரயில் ப்ளாஃபாரத்துக்கு வந்து சேர்வதற்கு மிகத் தாமதமானது. வண்டி வந்த பொழுது ஐந்து நிமிட இடைவெளியில் எங்கள் பெட்டிக்கு ஓடினோம். தாமதமாக வந்தபோதிலும் சரியான நேரத்துக்கு வண்டி கிளம்பிவிட்டது. கனத்த இதயத்துடன் நேப்பிள்சை சபித்துக்கொண்டு ரயில் ஏறினோம். என் வாழ்வில் முதல் பிக்பாக்கட் அனுபவம்.

                                                                                                                                  தொடரும்....................................

பெர்ஸனாலிடி - பகுதி 2 - அபிப்பிராயங்களைப் பற்றி

பெர்ஸனாலிடியை வளர்த்துக்கொள்வது எப்படி?

பகுதி 2 : நமது அபிப்பிராயங்களைப் (BELIEFS) பற்றி

“தத் த்வம் அஸி” – ஆதி சங்கரர் (“நீ அதாகவே இருக்கிறாய்.”)

உங்கள் மனப்பான்மைதான் உங்கள் எதிர்காலம்

உங்கள் எண்ணங்கள்தான் வார்த்தைகளாகவும் பின்பு உங்கள் நடத்தைகளாகவும், உங்கள் பழக்க வழக்கங்களாகவும்,  நீங்கள் மதிக்கக்கூடிய உயர்ந்த கருத்துக்களாகவும், முடிவாக உங்கள் எதிர்காலத்தை நிர்ணயிக்கும் விதியாகவுமாகிறது. எனவே உங்கள் எண்ணங்களை நேர்மறையாகவும் தூய்மையாகவும் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். – மஹாத்மா காந்தி

உங்களது வெற்றியைத் தீர்மானிக்கப் போவது  உங்களுடைய அறிவோ அல்லது திறமைகளோ மட்டுமில்லை. அதற்கும் மேலாக உங்களது மனப்பான்மைதான் (ATTITUDE) உங்கள் வெற்றியை தீர்மானிக்கும்

நமது அறிமுகப் பகுதியில் பெர்ஸனாலிடியை தீர்மானிப்பவை எவை என்பதில், நமது உடல் மற்றும் மன வலிமை முதலாவதாக வருவதாகவும் அடுத்ததாக நமது அபிப்பிராயங்கள்  வருவதாகவும் பார்த்தோம். வலிமையைப் பற்றி பகுதி 1-ல் சொல்லிவிட்டேன். இந்தப் 2-ஆம் பகுதியில் அபிப்பிராயங்களைப் பற்றி சற்று விரிவாகப் பார்க்கலாம். மிகவும் முக்கியமான, ஆனால் புரிந்துகொள்வதற்கு கொஞ்சம் கடினமான பகுதி இது. எவ்வளவு எளிதாக இதைச் சொல்ல முடியுமோ அவ்வளவு எளிதாகச் சொல்ல முயற்சிக்கிறேன்.

ஆபிரஹாம் லிங்கன் ஒரு மரக்குடிலில் பிறந்தவர். இவர் தனது ஒன்பதாவது வயதில் 34 வயதான தாயை இழந்தார். இளம் பருவத்தில் பள்ளிக்கூடம் என்று சென்றது மொத்தமே சுமார் ஒரு வருடம்தான். தனது 21-ஆம் வயதில் வியாபார முயற்சியில் தோல்வி அடைந்தார். 22-ஆம் வயதில் உள்ளூர் சட்டசபை தேர்தலில் தோற்கடிக்கப்பட்டார். 26-ஆம் வயதில் காதலியின் திடீர் மரணத்தால் மனதுடைந்தார். பின்பு, வேறொரு பெண்ணுடன் திருமணமான பின் இவருக்குப் பிறந்த நான்கு குழந்தைகளில் ஒன்று மட்டுமே பிழைத்தது. தானாகவே சட்டப் புத்தகங்களைப் படித்து வக்கீலானார். வக்கீல் தொழில் சிறப்பாக நடந்து கொண்டிருந்தபோது மீண்டும் அரசியலில் புகுந்து செனட் என்கிற பாராளுமன்றத் தேர்தலில் ஸ்டீஃபன் டுக்ளஸ் என்பவரோடு போட்டியிட்டு தோல்வியுற்றார். ஆனால், ஆறு வருடங்கள் கழித்து அதே ஸ்டீஃபன் டுக்ளஸ்ஸை அமெரிக்க ஜனாதிபதி போட்டியில் பலத்த எதிர்ப்புகளுக்குகிடையே தோற்கடித்து ஜனாதிபதியானார். ஜனாதிபதி ஆனதும், அடிமைத்தனத்தை ஒழிப்பதற்காக அவர் எடுத்த முயற்சிகளை எதிர்த்த தென் மாநிலங்கள், தனியே பிரிந்து உள்நாட்டுப் போரைத் துவக்கின. தன்னுடைய தன்னம்பிக்கையாலும், வாதத் திறமையாலும், விட்டுக்கொடுக்கும் மனப்பான்மையினாலும், போர் யுக்திகளினாலும், உள்நாட்டுப் போரை வென்றார். இரண்டாவது முறை ஜனாதிபதியாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட போது, இவரது அடிமைத்தனத்தை ஒழிக்கும் கொள்கைகளை’ விரும்பாத ஜான் வில்கிஸ் பூத் என்பவரால் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டார்.

எத்தனை தோல்விகள். எத்தனை சவால்கள். எத்தனை எதிர்ப்புகள். லிங்கன் எப்படி சமாளித்தார்?.

ஸ்டீஃபன் ஹாக்கிங் – இவர் ஒரு சக்கர நாற்காலி விஞ்ஞானி. தற்போது 71 வயதான இவருக்கு அவருடைய 21-ஆம் வயதில் அமியோட்ரோபிக் லேடரல் ஸ்க்லோரோசிஸ் (ALS) என்கிற பயங்கரமான வியாதி இருப்பதாக கண்டறியப்பட்டது. தன்னுடைய உடலூனத்தைப் பொருட்படுத்தாமல் இவர் மேற்கொண்ட ஆராய்ச்சிகளினால் இயற்பியலிலும், அண்ட முழுமை இயலிலும் (COSMOLOGY) இதுவரை யாருமே கண்டறியாத சில உண்மைகளை கண்டுபிடித்திருக்கிறார். இவரின் பெற்றோர்கள் படித்தவர்களாகவும், ஆராய்ச்சியாளர்களாகவும் இருந்தும் இரண்டாம் உலகப்போரினால் பல கஷ்டங்களுக்குட்பட்டு மிக சாதாரண குடும்பஸ்தர்களாகவே இருந்தனர். இவர் ஒரு மருத்துவராக வரவேண்டும் என்று இவரின் பெற்றோர்கள் ஆசைப்பட்டபோதிலும், ஹாக்கிங்கின் ஆர்வம் இயற்பியலிலும் விண்வெளியிலுமே இருந்தது. இளமையில் நல்ல அறிவாளியாக இருந்தபோதிலும் வகுப்பில் ஒரு சாதாரண பின்தங்கிய மாணவராகவே இருந்தார். பள்ளிப் படிப்பைவிட வெளி விளயாட்டுக்களிலேயே இவரது மனம் சென்றது. தனது 16-ஆம் வயதில் சில நண்பர்களுடன் கூட்டாக சேர்ந்து வீணாக்கப்பட்ட பொருட்களிலிருந்து அடிப்படையான சில கணக்கீடுகளுக்கு (CALCULATIONS)  விடை காண, ஒரு கம்ப்யூட்டரை உருவாக்கினார். 1963-ல் கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக் கழகத்தில் முனைவர் பட்டத்திற்குப் படித்துக் கொண்டிருக்கும் சமயம் தனக்கு சில உடல் உபாதைகள் இருப்பதை கவனித்தார். பேச்சு குழற ஆரம்பித்தது. நடை தளர்ந்து அடிக்கடி கிழே விழ ஆரம்பித்தார். ஆரம்பத்தில், ஹாக்கிங் தனது உடல் உபாதையை பொருட்படுத்தவில்லை. ஆனால், அடுத்த சில வாரங்களிலேயே பல சோதனைகளுக்குப் பிறகு அமியோட்ரோபிக் லேடரல் ஸ்க்லோரோசிஸ் – அதாவது தசைகளை இயக்கும் நரம்பு மண்டலம் முழுவதுமாக பழுதடைந்து போதல் – இருப்பதாக கண்டறியப்பட்டு, இன்னும் இரண்டரை வருடங்கள்தான் இவர் உயிரோடு இருக்க வாய்ப்பு இருப்பதாக தீர்மானிக்கப்பட்டது. இந்த செய்தியைக் கேட்ட – அதுவரை எதையுமே விளையாட்டாக எடுத்து வந்த – ஹாக்கிங் ஒரு புதிய தீர்மானத்துக்கு வந்தார். மருத்துவ மனையில் அவருடன் ஒன்றாக அறையில் இருந்த, லுகேமியாவால் (LEUKEMIA) பாதிக்கப்பட்ட இன்னொரு இளைஞரை விட தன்னுடைய நிலைமை எவ்வளவோ மேல் என்று கூற ஆரம்பித்தார். “எனக்கு வியாதி வருவதற்கு முன்புவரை வாழ்க்கை எனக்கு மிகவும் போரடித்தது” என்று கூறினார். தன்னுடைய ஆராய்ச்சிகளில் இன்னும் முனைப்பு காட்டத் தொடங்கினார். இவரது நீண்டகால ஆராய்ச்சியினால்,  1970-களில் விண்வெளியில் கருப்புக் குழிகளைப் (BLACK HOLES) பற்றிய புதிய உண்மைகள் தெரிய வந்தது. இவரது கண்டுபிடிப்புகளை உலகமே வியந்து பாராட்டியது. அமெரிக்காவிலும், இங்கிலாந்திலும் பல பெரிய பல்கலைக் கழகங்கள் இவரை  நடமாடும் (VISITNG) பேராசியராக நியமித்தன. இவரது உடல் நிலை இன்னும் மோசமாகத் தொடங்கியது. பிறர் உதவியில்லாமல் இவரால் எதுவுமே செய்யமுடியாத நிலை. இதற்கு நடுவே காதல் திருமணம், ஒரு பெண் குழந்தை வேறு. இன்றைக்கும், இவர் மூளையிலும், கண்களிலும் ஏற்படும் மிக நுண்ணிய அதிர்வலைகளை பேச்சாகவோ, எழுத்தாகவோ மாற்றக்கூடிய கம்ப்யூட்டரின் உதவியாலேயே இவரது ஆராய்ச்சிகளும், புத்தகங்களும், விரிவுரைகளும் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. இன்றைக்கும் விஞ்ஞான உலகத்தில் ஐஸக் நியூட்டன் மற்றும் ஐன்ஸ்டீனிக்கு சமமாக ஒரு விஞ்ஞானி மதிக்கப்படுகிறார் என்றால், அவர் ஸ்டீஃபன் ஹாக்கிங்தான். இவரது துணிவுக்கு இன்னொரு அத்தாட்சி: 2007-ல் அவரது 65-ஆம் வயதில் உடல் பாதிக்கப்பட்ட நிலையிலும் இவர் இரண்டு மணி நேரத்துக்கு, மாற்றியமைக்கபட்ட ஒரு போயிங் விமானத்தில் சக்கர நாற்காலியில்லாமல் புவியீர்ப்பு சக்தியிலிருந்து விடுபட்ட எடையின்மைத் தன்மையை பரிசோதிக்கும் ஒரு சோதனையில் பங்கு கொண்டு வெற்றி பெற்றிருக்கிறார். விண்வெளியில் சுற்றுப் பயணம் செய்ய ஒரு முதல் பயணியாகவும் தன்னை பதிவு செய்து கொண்டிருக்கிறார். ஆனால், இவரது அன்றாட வாழ்க்கை சக்கர நாற்காலியும், கம்ப்யூட்டரும்தான்.

உடலூனமுற்ற ஹாக்கிங் ஒரு சாதனயாளரானது எப்படி?

சற்று யோசித்துப் பாருங்கள்.

இப்படி பலர். தொழிலதிபர் திருபாய் அம்பானி, திரைப்பட நடிகர் அமிதாப் பச்சன், எழுத்தாளர் சார்ல்ஸ் டிக்கன்ஸ், விஞ்ஞானி தாமஸ் ஆல்வா எடிசன், கண் பார்வையற்று, காது கேளாமையுடன் வாழ்க்கையை ஓட்டிய உலகப்புகழ் பேச்சாளர் ஹெலன் கெலர், இன்று உலகம் முழுவதும் கிளைகள் கொண்ட KFC-யின் உரிமையாளர் கர்னல் ஸாண்டர்ஸ், நோபல் பரிசு பெற்ற அன்னை தெரஸா, இப்படிப் பலர் …… மிக மிக நீண்ட பட்டியல் – இவர்கள் சாதனையாளர்களானது எப்படி? இவர்களின் வெற்றிக்கு எது முக்கியமான உறுதுணையாக இருந்தது? உலகப் புகழ் வாய்ந்த பெர்ஸனாலிடியாக இவர்கள் மாறியது எப்படி?

இவர்கள் எல்லோருமே அடிப்படையில் சாதாரண குடும்பங்களில் பிறந்து வளர்ந்தவர்கள்தான். ராஜா வீட்டு கன்னுக்குட்டிகள் இல்லை. ஆதரவற்ற நிலையில், பல சவால்களை எதிர்கொண்டு, பல தடங்கல்களைத் தாண்டி, போராடித்தான் வெற்றியடைந்திருக்கிறார்கள்.

இவர்கள் எல்லோருமே அடிப்படையில் நல்ல அறிவும், திறமையும் உடையவர்கள்தான். ஆனால் இவர்களின் சாதனைகளுக்கு இவர்களின் அறிவும் திறமையும் உதவியிருந்தாலும்கூட இவர்களின் மனப்பான்மையே வெற்றிக்கு வித்திட்டது. இவர்கள் தங்களைப் பற்றி ஒரு நல்ல அபிப்பிராயத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். தன்னால் முடியும் என்ற மனப்பான்மையைக் கொண்டிருந்தார்கள். தனது எதிர்காலம் கண்டிப்பாக பிரகாசமாக இருக்கும் என்று நம்பினார்கள். வெற்றியடைய தனக்கு எல்லா தகுதிகளும் இருப்பதாக நம்பினார்கள். தங்களது குறைபாடுகளை தடங்கல்களாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. சவால்களைக் கண்டு அஞ்சி ஓடவுமில்லை. எதிர்ப்புகளைக் கண்டு அச்சப்படவில்லை. தொல்விகளைக் கண்டு மனம் சோர்ந்துவிடவில்லை. தடங்கல்களை ஒரு பொருட்டாக எடுத்துக்கொண்டதில்லை. இவைதான் அவர்களின் வெற்றியின் ரகசியம்.

தாமஸ் ஆல்வா எடிசனைப் பற்றி ஒரு சுவையான செய்தி. அரைகுறையாகவே காது கேட்கும் திறனுடைய இவரை “இவருக்கு படிப்பு வராது, இவருக்குச் சொல்லிக் கொடுப்பது மிகக் கடினம்.’ என்று கூறி பள்ளிக்கூடத்திலிருந்து வீட்டுக்கு அனுப்பிவிட்டார்கள். இவர் படித்ததெல்லாம் இவரின் அம்மாவிடம்தான். ஃபோனோகிராஃப், சினிமா படம் பிடிக்கும் கேமிரா, மின்சார விளக்கு போன்ற 1093 கண்டுபிடிப்புகளுக்கு உரிமையாளர். 1914-ல் இவரது 67-ஆம் வயதில் கோடிக்கணக்கான மதிப்புள்ள இவரது தொழிற்சாலை தீக்கிரையாகியது. தொழிற்சாலைக்கு அவசியமான போதுமான காப்பீடும் இல்லை. அவரது வாழ்நாளின் முழு முதலீட்டையும் இழந்ததைப் பற்றி பெரியதாக கவலைப்படாமல், அவர் கூறியது என்ன தெரியுமா? “ரொம்ப நல்லதாகப் போய்விட்டது. என்னுடைய தவறுகள் எல்லாமே எரிந்து சாம்பலாகிவிட்டன. பேரிடர்களிலும் நன்மைகள் உள்ளன. இனி, புதியதாக எல்லாவற்றையுமே தொடங்க எனக்கு ஒரு வாய்ப்பு கொடுத்த அந்தக் கடவுளுக்கு நன்றி.” எப்படி இருக்கிறது? அந்த மனப்பான்மை நம்மில் எத்தனை பேருக்கு வரும்?

ஆதலினால், மீண்டும் சொல்கிறேன். உங்களை உருவாக்குவது உங்கள் மனப்பான்மைதான். உங்கள் மேல் நீங்கள் கொண்டுள்ள நம்பிக்கைதான். ‘எனக்குத் திறமை இருக்கிறது. தகுதி இருக்கிறது. இது என்னால் முடியும்.” என்கிற உங்களைப் பற்றிய நீங்களே கொண்டுள்ள அபிப்பிராயங்கள்தான் உங்கள் வெற்றியை நிர்ணயிக்கிறது. உங்களைப் பற்றி நீங்கள் கொண்டுள்ள அபிப்பிராயங்கள் நேர்மறையாக இருக்கும்பொழுது, தானாகவே அறிவையும், திறமையையும் நீங்கள் தேடிச்சென்று அடைவீர்கள்.

ஆனால், அறிவும், திறமையும் மட்டும் இருந்து, சரியான மனப்பான்மையும், உங்களைப் பற்றிய சரியான அபிப்பிராயங்களும் உங்களுக்கு இல்லையென்றால், வெற்றியடைந்தால் கூட அது தாற்காலிகமாகவே இருக்கும். சீக்கிரமே உயர் நிலையிலிருந்து கீழிறங்க ஆரம்பித்துவிடுவீர்கள். அதற்கும் ஆதாரங்கள் இருக்கின்றன. வெற்றி பெற்ற பலர் அவர்களது மனப்பான்மையினாலேயே அழிந்திருக்கிறார்கள். அதிலும் சிலர், தங்கள் தவறை உணர்ந்து திருத்திக்கொண்டு, தன்னம்பிக்கையினால் மீண்டும் எழுந்து வந்திருக்கிறார்கள்.

ஒருவருக்குத் தன்னைப் பற்றிய நம்பிக்கையும், அபிப்பிராயமும் எப்படி உருவாகுகிறது என்பதைப் பற்றி அடுத்த பகுதியில் பார்ப்போம்.

                                                                           ………… தொடரும்

T.N.NEELAKANTAN

www.tnneelakantan.com

இதன் முந்தைய பகுதிகளைப் படிப்பதற்கு www.thiruvaadhirai48.blogspot.com என்கிற blog-ல் பார்க்கவும்