15.10.17 தென்காசியிலிருந்து ஒரு முதல் தகவல் அறிக்கை

15.10.17 தென்காசியிலிருந்து ஒரு முதல் தகவல் அறிக்கை

காலத்தின் கட்டாயத்தால் சுமார் பத்து மாதங்கள் அமெரிக்காவில் ஓட்டிவிட்டு தென்காசிக்குத் திரும்பியவுடன் அன்றாடத் தேவைகளுக்காக மார்க்கெட்டுக்கு விசிட் அடித்ததில் நான் கற்றுக் கொண்டவை இதோ.

அதற்கு முன்…

கடந்த பத்து மாதங்களில் என்னை பாதிக்காதவை என்று பட்டியலிட்டால்.. .

     1.      நவம்பர் 2016-ல் அதிக மதிப்புள்ள ரூபாய் தாள்கள் செல்லாததாகியது

  2.     மறைந்த தமிழக முதலமைச்சர் ஜெயலலிதாவின் மரணமடைந்த நாளையொட்டி எங்களுடைய அமெரிக்கப் பயணமே நடக்குமா என்ற சந்தேகம் ஏற்பட்டாலும் அதற்குப் பிறகு நடந்த பல சுவாரசியமான திடீர் திருப்பங்கள், திகில்கள், நகைச்சுவைகள் கலந்த பல அரசியல் நாடகங்கள்

     3.     ஜி. எஸ். டி அறிமுகப்படுத்தப் பட்டதால் ஏற்பட்ட பல குழப்பங்கள்

  4.     பல சேவைகளுக்கு ஆதார் இணைப்பு வேண்டுமா, வேண்டாமா என்ற கவலைகள்

   5.     நடிகர் கமலஹாசனும் ரஜினிகாந்த்தும் அரசியலுக்கு வருவார்களா, வர மாட்டார்களா, அவர்கள் வந்து விட்டால் இனி தமிழ்நாட்டில் எல்லாப் பிரச்சினைகளும் தீர்ந்து போய்விடுமா – இப்படி மக்களுக்கு கவலைகள் இருக்கிறதோ இல்லையோ, ஊடகங்களுக்கு நிறைய கவலை.

  6.     எல்லா பத்திரிகைகளிலும் எதிரொலித்த கொசு, டெங்கு பற்றிய பயமுறுத்தல்

      7.     நீட் தேர்வு பற்றிய சர்ச்சைகள், போராட்டங்கள்

    8.     திருமதி சசிகலாவை யார் யார் சந்தித்தார்கள் போன்ற சுவாரசியமான தகவல்கள்

    9.     முக்கோண அரசியல் கட்சி இப்பொழுது இரு கோணமாக வளைந்து நிற்பது

    10.  மழையில்லை, தண்ணீரில்லை, மின் வெட்டு, கொசு, குப்பைகள், விலை உயர்வு, ஃபோன் கனெக்ஷன், இன்டெர்னெட் கனெக்ஷன் சரியில்லை, கேபிள் டீ வியில் பல சேனல்கள் சரியாகத் தெரியவில்லை போன்ற புகார்கள்

இப்படி பல. அமெரிக்காவில் கழித்த பத்து மாதங்களில் ஒரு தாயின் வயிற்றில் இன்குபேட்டரில் பாதுகாப்பாக இருப்பது போல எந்தக் கவலையுமற்று இருந்தோம்.

சரி, இங்கே இப்பொழுதுள்ள ரியாலிடி செக்...

கடந்த இரண்டு நாட்களில் நான் தெரிந்து கொண்டது…

     1.     நாங்கள் வழக்கமாக வாங்கும் பலசரக்குக் கடையில் எந்த மாற்றமுமின்றி முன் போல பணம் பரிமாற்றம் மூலம் மட்டுமே வியாபாரம் நடந்து வருகிறது. டெபிட், கிரெடிட் கார்ட் தேய்ப்பதற்கான வசதி கூட ஏற்படுத்திக் கொள்ளவில்லை. கேட்டால், இந்த ஊருக்கு அதெல்லாம் சரிப்படாது சார் என்றார் கடைக்காரர். எல்லோர் கையிலும் 500 ரூபாய் நோட்டுத் தாள்கள் புரண்டு கொண்டிருக்கிறது. எல்லா சில்லரை வியாபாரிகளும் பொதுவாகப் பணமாகத்தான் வாங்கிக் கொள்கிறார்கள்.

    2.     ஒரு சில மக்களே ஜி. எஸ். டியை வரவேற்கிறார்கள். பெரும்பாலும் பில் இல்லாமல் வரி கொடுக்காமலே பொருட்களை வாங்கிப் பழகி விட்டதால் இன்று வரி போட்டால் ஆத்திரப்படுகிறார்கள். கறுப்புப் பணப் புழக்கத்தை ஊக்குவிக்கும் பழைய முறையே பலருக்கும் பிடித்திருக்கிறது.

  3.     ஒரு தெரிந்த ஆட்டோக்காரர் சொன்னார், ‘எப்ப நோட்டுக்களை செல்லாததாக்கினாங்களோ அப்பதிலிருந்தே எங்க வியாபாரம் படுத்துடிச்சு, சார்’ என்று. ‘ஏன்யா, அதுக்கும் நீ ஆட்டோ ஓட்டுறதுக்கும் என்ன சம்பந்தம்,’ என்று கேட்டால் எனக்கு பொருளாதாரம் சொல்லிக் கொடுக்கிறார்.

     4.     நிலம், வீட்டு மனைகள், வீடுகள் வாங்கி விற்பது படுத்து விட்டது. விலையும் குறைந்திருக்கிறது. வாங்குவதற்கும், விற்பதற்கும் யோசிக்கிறார்கள். கறுப்புப் பணம் இல்லாமல் வாங்குவதும் விற்பதும் இன்றும் முடியாதே. ஒரு வியாபாரி சொன்னது, ‘வெள்ளை சட்டை, கரை வேட்டியோட சுத்தினவங்க எல்லாருடைய கொட்டமும் கொஞ்சம் அடங்கியிருக்கு சார்.’

   5.     இன்னொரு வியாபாரி சொன்னது, ‘சார், முன்னெல்லாம் எங்க கடை முன்னால பில் இல்லாம லாரிகளில் சரக்கு வந்தா ஏதோ பெயருக்கு ஃபைன் போடுவாங்க, கொஞ்சம் கையில பணம் வாங்கிப்பாங்க. அவ்வளவுதான். இப்பல்லாம், பில் இல்லாம பிடிச்சாங்கன்னா, லாரியோட அதிகாரிங்க கொண்டு போயிடறாங்க.’ பில் இல்லாமல் வியாபாரம் செய்வதற்கு இப்பொழுது வியாபாரிகளிடையே கொஞ்சம் பயம் இருக்கிறது.

     6.     நல்ல தரமான அரிசி 10 மாதம் முன்பு கிலோவுக்கு 56 ருபாய் கொடுத்து வாங்கிக் கொண்டிருந்தோம். இன்று அதே அரிசி 60 ரூபாய். 8% விலை உயர்வு. பல பொருட்களின் விலையேற்ற இறக்கங்கள் குறிப்பிடும் படியாக இல்லை.

   7.     தினந்தோறும் வீட்டுக்குப் பால் கொடுப்பவர் இப்பொழுது பசும்பால் மட்டுமே கொடுக்கிறார். எருமை வைத்து கட்டுப்படியாவதில்லையாம்.

     8.     பி. எஸ். என். எல் ஊழியர்கள் ஒரே நாளில் என்னுடைய வீட்டு தொலைபேசி, இன்டெர்னெட் வசதியை மீண்டும் ஏற்படுத்திக் கொடுத்து விட்டார்கள். புகாருக்கு உடனே கவனம் கொடுத்த பி. எஸ். என்.எல்-லை பாராட்டியே ஆக வேண்டும். பல தனியார் நிறுவனங்களின் போட்டி இருப்பதால் பொதுவாகவே அவர்களது செயல்களில் வேகம் தெரிகிறது. 4-ஜி சேவையில் ரிலையன்ஸ் ஜியோவுடன் பி. எஸ். என். எல் போட்டி போட்டு 420 ரூபாய்க்கு 90 நாட்களுக்கு சிம் கார்டு கொடுக்கிறார்கள் என்று டீலர் சொல்கிறார்.

    9.     வீட்டுக் குழாயில் தண்ணீர் ஆறு மாதத்துக்கும் மேல் வருவதில்லையாம். மாதா மாதம் குடி நீர் கட்டணம் மட்டும் சரியாக வாங்கிக் கொள்கிறார்கள். நுகர்வோர் கோர்ட்டுக்குப் போக வேண்டியதுதான் என்று நினைக்கிறேன்.

   10.  டெங்குக் காய்ச்சலுக்கென்று வீடு வீடாக நிலவேம்புக் கஷாயம் கொண்டு வந்து கொடுத்தார்கள். மூன்று நாட்கள் தொடர்ந்து சாப்பிட வேண்டுமாம். ஆனால், விடுமுறை என்பதினாலோ என்னவோ நேற்று பஞ்சாயத்து அதிகாரிகளைக் காணோம்.

இன்னும் ஆறு மாதம் ஓட்டியாக வேண்டும். பல உருப்படியான திட்டங்களோடு வந்திருக்கிறேன். நவம்பர் 14-ஆம் தேதி அரசுப் பள்ளிகளுக்காக ஒரு வினாடி-வினா போட்டியும், நவம்பர் 18-ஆம் தேதி மெட்ரிக்குலேஷன் பள்ளிகளுக்காக இன்னொரு வினாடி-வினா போட்டியும் எங்கள் அறக்கட்டளை மூலம் ஏற்பாடு செய்திருக்கிறோம். இன்னும் சில திட்டங்கள் மனதில் உள்ளன. இறைவன் அருளால் நிறைவேறும் என்ற நம்பிக்கையிருக்கிறது.

வாழ்க தென்காசி, வளர்க தமிழகம். ஜெய் ஹிந்த்!

My Stay in Tenkasi: Oh, the beautiful Thirumalai Kovil and the nice drive, up the small hill!

BACK IN TENKASI

Once again, I am happy to be back in Tenkasi. Nearly six and a half months had flown past in the company of our children and grandchildren in the U.S.A, before I blinked my eyes. It was, once again, a memorable experience spending time with the little ones and watching them grow.

Back in India…………..

Chennai International Airport Terminal bears a new look and appears a lot more decent now. Yet, outside the airport terminal, as we negotiated through the small taxi-lanes to the exit, the sight on either side was shocking and disgusting. Mounds of garbage were lying uncollected. What image are we projecting about India?

It was six in the morning. The weather was good. The GST Road was filled with traffic, right from the early morning. Omni buses from several towns in Tamil Nadu, reaching Chennai were competing with each other for the little space on the GST Road, which was already cramped with the Metro Rail construction work. The road now appeared still narrower. Lane discipline was, as usual, absent. Rather, I realized that if one sticks to the lane discipline, it might take an eternity before one reaches his or her destination. Traffic was free-for-all. Driving a car looked a child’s play to me in the USA.

Fortunately, we didn’t suffer much jet lag. The morning was spent in attending to a few urgent needs pertaining to my hearing-aid and eye glasses. At the hearing-aid center, the audiologist patiently reprogrammed my hearing-aid, though I wasn’t fully satisfied. I complained that the batteries, they sold me lasted only five-six days. The billing staff initially tried to act smart, not wanting to own any responsibility for the poor quality of the batteries. He agreed to replace the two batteries, only after I argued, unwillingly, about the need to trust me about my complaint. Here, in India, many sellers take the buyers for a ride with great impunity and don’t trust the customer easily. I compared this with my experience in the USA a few years ago when I went to COSTCO with a complaint about my watch. I didn’t even remember when I bought it from them. Without raising a single question, they refunded the whole money to me.

Outside the hearing-aid center in Ashok Nagar, I waited patiently for an auto who would agree to take me back home strictly on ‘meter charges.’ I would have tried with at least a dozen autos. None agreed to come on ‘meter charges.’ They either wanted an arbitrary amount, or something extra over the meter charges. Nothing had changed in Chennai, at least regarding the auto rickshaws. The government must definitely be knowing this and they seem to be helpless about the monstrous auto rickshaw drivers’ union. One should have all the time and patience to lodge a complaint to the police.

I had booked a sleeper bus to Tenkasi and boarded from Koyembedu omnibus terminus. This is a place where thousands of buses arrive and depart every day, generating crores of money as revenue for the bus operators as ticket collection and to the government in the form of license fee. Yet, ever since I had known this place, this terminus had remained shabby, dirty, and waterlogged. Buses were parked haphazardly, public toilets were broken, and there was absolutely no facility for the passenger. The drivers and the staff working in the terminus must be personification of endurance, using this terminus every day.

Now, back in Tenkasi………….

Even as our bus approached Kadayanallur, the whole scenario had changed quite dramatically. This is Courtallam Season time. The usual seasonal winds are blowing strong. There is no water in the Courtallam waterfalls – thanks to the scarcity of rains in the adjacent Kerala hills. Yet, the buses and the trains arriving at Tenkasi are full of tourists hoping to enjoy the ‘Season.’  I am told many go to Papanasam from here. Afternoons are quite hot. However, one’s mood gets lifted when we sit outside our house on the verandah and do nothing except enjoying the cool breeze in the morning and evening. Vinayaka tiffin center on the Tenkasi-Courtallam road is doing a roaring business, visitors having to wait long for a seat in the small cramped place. However, their tiffin items – especially vada, varieties of dosas with green leaf, garlic, vegetable, onion rava, poori and masala - are some of the best in the region. The four ‘ratha-veedhi’s around the main Tenkasi temple are swamped by tourist vehicles, leaving very little place for genuine vehicle owners who drive to Tenkasi. The cement road built around the temple is full of pits and potholes, developed within one or two years of laying, I don’t know how. It is a moot question whether the contractors used cement or sand for the supposedly concrete road. Again, the people are, as usual, indifferent to any inconvenience, and there is a general apathy towards maladministration.

Just happened to talk to a few, casually, and I am horrified by the stories of corruption everywhere. Tamil Nadu seems to be leading the way in matters of corruption. Here, nothing moves without some underhand dealings. I am sorry, we haven’t changed.

Finally, all of a sudden, everyone in Tamil Nadu had become conscious of the ill-effects of liquor and drinking. All politicians, excepting the ruling ones, have taken to beating the drums, showing one-upmanship in demanding abolishing the liquor shops. They all shed crocodile tears. The only reason: the forthcoming elections to the State Assembly during 2016. They all have a found a weapon to embarrass Madam Jeyalalitha, the Chief Minister. She could neither agree nor disagree to the demand for introducing prohibition in the State. Caught between devil and the deep sea!

At the national level, the Congress Party and the entire opposition, not to forget the BJP’s own senior politicians, are trying very hard to embarrass Narendra Modi, the PM as much as possible. Like Narasimha Rao, who ran a minority government a couple of decades ago, Modi is certainly trying to bring about a change about India matters. I don’t think, he would be allowed by the corrupt political system in the country.

Yet, whatever I have said and written, I realize this is my place. This is my country. This is where I belong to. This is where I have a scope to do something differently. This is where I can show who I truly am. This is the place I love.

I love Tenkasi!

Sri Subramanya Charitable Trust, Ayikudy, Tirunelveli District

It gives me immense pleasure to write about Sri Subramanya Charitable Trust, Ayikudy (SSCT).  

Ayikudy, located around 7 kilometers away from Tenkasi in Tirunelveli District, is a very popular, sacred place in the entire Southern Tamil Nadu, for its Sri Balasubramania Swamy temple.

Ayikudy is also the birthplace of the internationally acclaimed NGO - Amar Seva Sangam and its founder Sri S. Ramakrishnan, a wheelchair user for the last 38 years. Amar Seva Sangam is a kind of temple for the physically challenged people and is doing a yeomen service in rehabilitating them.

Sri Subramanya Charitable Trust, Ayikudy (SSCT) was started in the year 2006 with Sri Ramakrishnan’s blessings, with Smt. Chithra @Lakshmi Ramakarishnan, his spouse, a lady of great compassion, forbearance and sacrifice as the Managing Trustee. Smt. Nandini Ramanan, the spouse of Sri T. S. R. Venkat Ramana, a then M.L.A in Tamil Nadu and an eminent advocate, is the other founder Trustee of SSCT. The Trust has 1) Smt. R. Pitchammal, spouse of Rtn. Sri P. Ramalingam, a textile magnet of Tenkasi, 2) Sri M. Balasubramanian, a Post Graduate teacher with over 35 years of experience and 3) Sri A. S. Narayanan, a Post Graduate in Commerce and a Cost Accountant by profession, as the co-opted trustees.

The Trust has the following objectives:

1.      Educational support

2.      Study of various languages

3.      Sports

4.      Fine Arts

5.      Women’s welfare

6.      Opportunities for the physically challenged

7.      Facilities for old age people

8.      Hygiene and sanitation among the public and

9.      Eco-friendly activities.

The Tuition Centre of SSCT, with more than 300 children – from 2^nd to 10^th Standard - from a number of families belonging to the economically weaker sections in and around Ayikudy, is the nerve-centre for all the activities of the Trust and is engaged in promoting education among the rural poor. A large number of children from the under-privileged and socially backward sections of Ayikudy area are greatly benefitted from the selfless efforts of the Trust, its founders, trustees and staff.

I am very happy to be associated with Sri Subramanya Charitable Trust in a number of their activities. During the last couple of years, I had conducted General Knowledge classes for their children and through these classes they have gained a greater awareness and understanding about the history, current status and the future potential of all the States in India and more than 70 important cities spread across the length and breadth of our country. The students had received these classes with great enthusiasm.

The Trust gifts away dresses to their children and many elderly people during the Deepawali festival, through sponsorship from a number of donors. Some well-wisher families had gladly donated a piece of land in Ayikudy to the Trust for it to build their own premises. The Trust is planning to have their own building on this and the adjacent land totaling 22 cents. The Trust is run mainly with donations from a number of well-wishers and deserves support from all the philanthropically oriented people. 

Those who are interested in more details about the Trust and its activities may contact them at ssctayikudy@rediffmail.com or mobile no. 99942 56423/90039 50318

I pray to Sri Amma Bhagawan, my Spiritual Master to bless the Trust and its founders good health and success in all their efforts.

ARCADIA 2014 CONTESTS

L.N.Charitable Trust, Melagaram, Tenkasi had adopted the acronym “SAKTHIY” as our mascot. “SAKTHIY” Stands for Advancement of Knowledge, Talent, Harmony and Integrity among Youth.

As part of our efforts towards Youth Development, the Trust conducted ARCADIA 2014 contests on Saturday, the 18^th October, 2014. The contests were held among the children studying in Class 6 to 8 in Government and Government Aided schools within Tenkasi Education District. Despite heavy rains the previous day, 389 children from 16 schools participated in the 10 different contests held in the premises of Bharat Montessori Matriculation Higher Secondary School, Ilanji. The winner of every contest was awarded a cash of Rs.1000 as first prize, Rs.500 as second prize and Rs.200 as third prize, besides cups, medals and certificates. The event was coordinated by the Tenkasi-Shencottai Public Library Vasagar Vattam. Bharat Montessory Higher Secondary School and its teachers and volunteers conducted the contests on behalf of the Trust. Sri Mohana Krishnan, Correspondent of BHARAT gave away the prizes to the winners. Selvi Karthika and Selvi Punitha gave a dance performance during the prize distribution ceremony.

L.N.Charitable Trust thanks the Bharat management and its team, the Tenkasi-Shencottai Public Library Vasagar Vattam and its office bearers for the successful conduct of the contests.

L.N.Charitable Trust lauds all the participating schools and their children and wish them a bright future.

Navrathri Special Bhakthi Sangeetha Mela from L.N.Charitable Trust, Melagaram, Tenkasi

Navrathri Special Bhakthi Sangeetha Mela from L.N.Charitable Trust, Melagaram, Tenkasi

Back to Tenkasi: A Progress Report: திரும்பிப் பார்க்கிறேன்.

தென்காசியைப் பற்றி என் வலைப்பதிவில் எழுதியதை பலர் விரும்பிப் படித்திருக்கிறார்கள் என்று தெரிகிறது. இந்தப் பதிவின் மூலமாக வெளி நாடுகளில் வசிக்கும் ஓரிருவரின் நட்பும் எனக்குக் கிடைத்திருக்கிறது. கிடைத்து வருகிறது.

ஆகஸ்டில் அமெரிக்காவிலிருந்து தென்காசி திரும்பியவுடன், இங்கு நான் கவனித்ததை எழுதியிருந்தேன். எனக்கு நானே புலம்பிக்கொள்வதற்குப் பதிலாக வலைப்பதிவில் கொட்டித் தீர்த்துவிட்டேன்.

தென்காசி பெரிய கோவிலைச் சுற்றியிருக்கும் ரதவீதிகளில் மூன்றில் மட்டும் சிமெண்ட் ரோடு ஒன்றிரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு போட்டார்கள். பல இடங்களில் சிமென்ட்டுக்கு பதிலாக கற்கள்தான் தெரிகின்றன. தெற்கு ரதவீதி இன்னும் குண்டும் குழியுமாக இருக்கிறது என்று எழுதினேன். தினமலர் செய்தித்தாளிலும் இதைப் பற்றி எழுதியிருந்தார்கள். என்ன ஆச்சரியம்!. இந்த வாரத்தில் மீதிப் பகுதிக்கும் மடமடவென்று தார் ரோடு போட்டுவிட்டார்கள். ஆஹா, வலையில் நாம் எழுதியதற்கு இப்படி ஒரு நல்ல பலனா என்று யோசித்தேன். பிறகு தான் தெரிந்தது. உள்ளாட்சித் இடைத் தேர்தல்கள் செப்டம்பர் பதினெட்டாம் தேதி நடைபெறப் போகிறது என்று, அதனால்தான் இவ்வளவு அவசரம் அவசரமாக ரோடு போட்டிருக்கிறார்கள். அதனால், அடிக்கடி ஏதேனும் தேர்தல்கள் நடப்பதும் ஒரு வகையில் நல்லதுதான்.. இல்லையென்றால் எப்படி இருக்குமோ தெரியாது.

இரண்டாவதாக, குற்றாலத்தில் அருவியில் குளிக்கப் போயிருந்தேன். தண்ணீர் மிதமாகவே இருந்தது. சுற்றியுள்ள இடமும் முன்னைவிட சுத்தமாகவே இருந்தது. ஒன்றிரண்டு பேர் மட்டும், இன்னமும் சோப்புத் தேய்த்துக் குளிக்கிறார்கள். அரசாங்கம், நீதி மன்றம் என்ன செய்தால் என்ன. மக்களுக்கு ஒரு விழிப்புணர்ச்சி இல்லையென்றால், மக்கள் ஒழுங்காக இல்லையென்றால் என்ன செய்ய முடியும். கிராமப்புறத்து மக்களுக்கு நகர்புற, நவீன வசதிகளும் வேண்டியிருக்கிறது. ஊறிப்போன அவர்களுடைய பழைய மனப்பான்மையையும் மாற்றிக்கொள்ளத் தயாராக இல்லை 

இதற்கு இன்னொரு உதாரணம். தென்காசியில் ஒரு டிராஃபிக் சிக்னல் அருகே நின்று பார்த்தால், கொசுப்படை போல சாரை சாரையாக இரண்டு சக்கர மோட்டார் வாகனங்கள். பயமுறுத்துகின்றன. யாரும் மிதி சைக்கிள் பயன்படுத்துவதில்லை. பல இடங்களுக்கு சீக்கிரம் போய் சேருவதற்கு வாகன வசதி தேவைதான். அதை யாரும் மறுக்க முடியாது. ஆனால், இந்த வாகனங்களை ஓட்டுவதற்கு லைசன்சு கொடுப்பதற்கு முன்னால், விதி முறைகளைப் பற்றி சரியாகச் சொல்லிக்கொடுக்கிறார்களா என்று தெரியாது. விதி முறைகளைப் பின்பற்றுகிறார்களா என்பதை சரி பார்ப்பதும் கிடையாது என்பது கண்கூடாகத் தெரிகிறது. ஓரிரு இடங்களில் காவல்காரர் வெறும் பார்வையாளராகத்தான் நிற்கிறார். அவராலும் ஒன்றும் செய்யமுடியவில்லை. மக்கள் விதிமுறைகளை காற்றில் விட்டுவிடத் தீர்மானித்துவிட்டால், யார்தான் என்ன செய்யமுடியும். இருபது அடி நீளமுள்ள இரும்புக் கம்பிகளை, பி.வி.சி பைப்புகளை சர்வ சாதாரணமாக காவல்காரர் முன்னமேயே மோட்டர் சைக்கிளில் பின் பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருப்பவர்கள் எடுத்துச் செல்கிறார்கள். ஒரு சிறிய தவறு போதும், பெரிய விபத்து நடப்பதற்கு. மோட்டர் சைக்கிளை இஷ்டத்துக்கு எங்கு வேண்டுமானாலும் நிறுத்துவார்கள். நாம் எதுவும் கேட்டுவிடக்கூடாது.

“திருடனாய்ப் பார்த்து திருந்தாவிட்டால் திருட்டை ஒழிக்க முடியாது” என்று பட்டுக்கோட்டை கல்யாணசுந்தரம் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எழுதினார். அது ஒழுக்கத்துக்கும், விதி முறைகளை பின்பற்றுவதற்கும், நேர்மையாக இருப்பதற்கும் கூட, பொருந்தும். ‘மக்களாய்ப் பார்த்து திருந்தாவிட்டால் எதையும் திருத்த முடியாது’ என்று பாடிக்கொள்ள வேண்டியதுதான்.

மூன்றாவதாக, பத்து பன்னிரண்டு வயதுள்ள பல சிறுவர்கள் கூட பல சிறிய ரோடுகளில் ஸ்கூட்டர், மோட்டர் பைக் ஓட்டுகிறர்கள். ஒழுக்கத்தையும் கட்டுப்பாட்டையும் சொல்லிக்கொடுக்க வேண்டிய பெற்றோர்களே இந்த விதி மீறலுக்கு உறு துணையாகவும் இருக்கிறார்கள் என்பது மிகவும் வருந்தத்தக்கது நமது சிறுவர்களும் இளைஞர்களும் கெட்டுப்போவதற்கு பெற்றோர்களே காரணமாக இருக்கலாமா?.

பல பெரிய நகரங்களில் வாழ்ந்துவிட்டு, பிடிக்காமல் தென்காசியைத் தேடி ஓடி வந்திருக்கும். ஒரு நண்பர் முன்பு என்னிடம் சொல்லியிருக்கிறார் “சார், இதையெல்லாம் மனசுல போட்டுக்காம, பொருட்படுத்தாம இருந்தாத்தான் நம்மால நிம்மதியா இருக்க முடியும்.” சரியான வார்த்தை. என்னுடைய ரத்த அழுத்தம் கொஞ்சம் அதிகமாகவே இருப்பதாக சென்ற வாரம் டாக்டரைப் பார்த்தபோது கூறினார். பல விஷயங்களை மனதில் போட்டுக்கொள்வதும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்.

நவராத்திரி சிறப்பு கர்னாடக சங்கீத இசை மேளா

இளைஞர்களையும் மாணவர்களையும் ஊக்குவிக்கும்  நோக்கத்தோடு எங்கள் எல்.என்.சேரிடபிள் டிரஸ்ட், மேலகரம், தென்காசி பல நிகழ்ச்சிகளை, போட்டிகளை நடத்தி வருகிறது. வருகிற நவராத்திரியின் போது சிறப்பு நிகழ்ச்சியாக மாணவ, மாணவிகள் பங்கேற்கும் கர்னாடக சங்கீத நிகழ்ச்சி நடக்க இருக்கிறது என்பதை மகிழ்ச்சியுடன் தெரிவித்துக்கொள்கிறோம். இதற்காக கடந்த ஒரு மாதமாக 15 குழந்தைகளுக்கு ஒரு இசை ஆசிரியரின் உதவியோடு பயிற்சி கொடுத்து வருகிறோம். எங்கள் முயற்சியால் சுமார் 30 மாணவர்கள் தென்காசியில் மிருதங்கம் பயின்று வருகிறார்கள். எங்களின் எல்லா முயற்சிகளிலும் சிறுவர், சிறுமியர்கள் மிக உற்சாகத்துடன் பங்கேற்று வருகின்றனர். இந்நிகழ்ச்சியின் ஒரு பகுதியாக எங்கள் மிருதங்க மாணவர்களே ஒரு சில பாட்டுகளுக்கு மிருதங்கம் வாசிக்கப் போகிறார்கள். குழந்தைகளின் பெற்றோர்களுக்கும், எங்கள் முயற்ச்சிக்கு உறுதுணையாக இருக்கும் நண்பர்களுக்கும் மிக்க நன்றி.

டீ.என்.நீலகண்டன்

BACK TO TENKASI: மீண்டும் தென்காசியில்

குழந்தைகளை  நிறைய படிக்கவைக்க வேண்டும், வேலைக்கு அமெரிக்காவுக்கு அனுப்பவேண்டும் என்று கனவு கண்ட பல பெற்றோர்களில் நாங்களும் ஒருவர். தற்பொழுது கடந்த பதினான்கு ஆண்டுகளாக இரண்டு குழந்தைகளுமே அமெரிக்காவில். நாங்கள் இங்கொரு காலும் அங்கொரு காலுமாக ஓட்டிக்கொண்டிருக்கிறோம். ஆகாயவிமானங்கள் லாபகராமாக ஓடுவதற்கு ஆண்டுதோறும் அமெரிக்கா செல்ல டிக்கெட் வாங்கி எங்களாலான உதவியை செய்து வருகிறோம். அங்கே இருக்கும்பொழுது இந்தியா, தென்காசி நினைப்புதான். எப்படா தென்காசி திரும்பப்போகிறோம் என்று துடிப்பு, நமக்காகக் இங்கே ஏதோ காத்துக்கொண்டிருப்பதுபோல.

இந்த ஆண்டும் மார்ச் மாதம் இத்தாலியில் ஒரு பத்து நாள் சுற்றுப் பயணத்தை முடித்துக்கொண்டு அமெரிக்கா சென்ற நாங்கள், இருபத்தி நாலு மணி நேரமும் ஒரே மாதிரி 74 டிகிரி ஃபாரன்ஹீட் சூட்டில் இருந்துவிட்டு 23-ஆம் தேதி, சனிக்கிழமை சென்னையில் இறங்கியவுடன் முதலில் தேடியது எங்களுடைய கைக்குட்டையைத்தான், முகத்திலும் கழுத்திலுமுள்ள வேர்வையையும் அழுக்கையும் துடைப்பதற்கு. அன்று மாலையே சென்னையைவிட்டு தென்காசிக்கு ஓடி வந்துவிட்டோம். சென்னை பிடிக்காமல்தான் சென்னையிலுள்ள தனி வீட்டை வாடகைக்குக் கொடுத்துவிட்டு, தென்காசியில் ஒரு வாடகை வீட்டை ஏழு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பிடித்தோம்.

தென்காசி எவ்வளவோ மாறியிருக்கிறது. இல்லை வளர்ந்திருக்கிறது என்று பொருளாதார நிபுணர்கள் கூறுவார்கள்.  இங்கு வந்த பின் ஒரு வார இடைவேளையில்  நாங்கள் பார்த்ததில் என்னென்ன மாறியிருக்கிறது என்று யோசித்தேன்      

• வந்திறங்கிய மூன்று நான்கு நாட்களுக்கு வெயில் மதிய நேரத்தில் கொளுத்தியெடுத்தது. குற்றாலத்தில் சீசன் ஏறக்குறைய முடிந்துவிட்டதாகச் சொன்னார்கள். எங்கு பார்த்தாலும் வாகனங்கள். தென்காசி-குற்றால நெடுஞ்சாலையில் நடக்க முடியவில்லை. பல வாகனங்கள் இந்தச் சாலையை சோழவரம் ரேஸ் கோர்ஸாகத்தான் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இரண்டு சக்கர மோட்டார் வாகனங்களுக்கு எந்த அடிப்படை விதிமுறைகளும் கிடையாது. வண்டியின் வேகம் குறைந்துவிடாமல் பார்த்துக்கொள்கிறார்கள். எதிரே வரும் வண்டிக்காரர்தான் பார்த்துப் போய்க்கொள்ள வேண்டும். நடைபாதையைக்கூட (அப்படி ஒன்று இருந்தால்) விட்டு வைப்பதில்லை.
• தென்காசி பெரிய கோவிலைச் சுற்றி நான்கு ரத வீதிகளிலும் ஒரே வாகனங்கள் மயம். நடப்பதற்கும் நிற்பதற்கும் இடமில்லை. மூன்று ரத வீதிகளில் ஒரு ஆண்டுக்கு முன்னேதான் சிமெண்ட் ரோடு போட்டார்கள். இப்பொழுது பல இடங்களில் குழிகள். எப்படி என்று தெரியவில்லை. இருக்கக்கூடிய சின்னச்சின்ன இடங்களில் பல புதிய ஷோரூம்கள். எல்லாம் துணிக்கடைகள், டி.வி, நகைக் கடைகள். பணப்புழக்கத்திற்கு குறைவில்லை போலும். யானைப் பாலம் சந்திப்பில் சந்திரனில் உள்ள குழிகள் போல் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கும் மேலான குழிகளை பத்திரமாக பாதுகாத்து வருகிறார்கள். எது எதெற்கெல்லாமோஆண்டு விழா கொண்டாடுகிறார்கள். இந்தக் குழிகளுக்கும் கொண்டாடலாமே? இதைப் பாதுகாத்த அதிகாரிகளுக்கும், நகர சபை வார்டு கௌன்சிலர்களுக்கும், தலைவருக்கும், தற்போதைய சட்டசபை உறுப்பினருக்கும் விழா எடுத்து கௌரவிக்கலாமே? இவ்வளவுக்கும், எதிரிலேயே பழைய சட்டசபை உறுப்பினர் நிதியில் கட்டிய ஒரு பொதுக் கட்டிடம் வேறு. மூன்று ரதவீதிகளுக்கு சிமெண்டு ரோடு அமைத்த நகரசபைக்கு, தெற்கு மாசி மீது என்ன கோபமோ தெரியவில்லை. அதை மட்டும் இன்னும் விட்டு வைத்திருக்கிறார்கள். தென்காசி மக்களுடைய பொறுமைக்கும் ஒரு விழா எடுக்கலாம்.
• ரயில்வே மேம்பாலம் ஒரு அசுர மலைப்பாம்பு போல பயமுறுத்துகிறது. பாலத்தில் ஏறும், இறங்கும் இடங்களில், இரண்டு சக்கிர வாகனங்களை எந்தப் பக்கம் வேண்டுமானாலும் ஓட்டிக்கொண்டு போகலாம். யாரும் கேள்வி கேட்க முடியாது. ரயில் நிலையத்திலிருந்து மேம்பாலம் முடியும் பெட்ரோல் பங்க் பக்கம் காரை ஓட்டிக்கொண்டு வந்தால், ஓட்டுபவருக்கு குறைந்தது நான்கு கண்கள் வேண்டும். எந்தப் பக்கத்திலிருந்து மோட்டர் சைக்கிள் வருமென்று சொல்ல முடியாது. மேம்பாலத்தில் போட்ட விளக்குகள் வேலை செய்யவில்லை என்று தினமலர் பேப்பரில் போட்டிருந்தார்கள். ஒரு ஆண்டுகூட நிறைந்திருக்காது என்று நினைக்கிறேன். ரயில் நிலையத்துக்கு சென்றடையும் பாலத்துக்கு மிக அருகே பாதையை, ஒரு புராதனச் சின்னமாக அறிவிக்கலாம். நம்மை ஒரு நூறு ஆண்டுகளுக்கு பின்நோக்கி எடுத்துச் செல்லும். அவ்வளவு குழிகள். ரயில் நிலையமோ புத்தம் புதியதாக மிக அருமையாக இருக்கிறது. இந்தப் பாதை மட்டும் என்ன பாவம் செய்தது என்று தெரியவில்லை.
• புராதனச் சின்னங்களாகச் சேர்க்க தகுதி பெற்ற இன்னொரு பாதை மின்னகரிலிருந்து இலஞ்சி குமாரர் கோவில் செல்கிறது. ஒரு பாதை புதியதாகப் போட்டால் ஒரு வருடம் கூடத் தாக்குப்பிடிக்கக்கூடியதாக இல்லாமல் எப்படி செய்வது என்பதை நமது காண்டிராக்டர்களையும், இந்த வேலையை மேற்பார்வையிட்ட அதிகாரிகளிடமும்தான் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ளவேண்டும். முனைவர் பட்டத்துக்கு ஒரு ஆய்வுத் தலைப்பாகக்கூட இந்த விஷயத்தை எடுத்துக்கொள்ளலாம். இப்படி இன்னும் சில பாதைகள் ஒரு வருடத்துக்குள்ளேயே காலி. பழி மழை மேலே.
• சென்னையில் ஆட்டோக்காரர்கள் எல்லாம் திருந்தி வருவதாகச் செய்தி. மீட்டர் போட்டுதான் ஓட்டுகிறார்கள் என்றும் கேள்வி. அவர்கள் விட்ட பழக்கம் இப்பொழுது தென்காசி போன்ற சின்ன நகரங்களுக்குப் பரவிவிட்டது போல. சென்னையிலிருந்து திரும்பி தென்காசியில் பஸ்ஸை விட்டு இறங்கியவுடன் ஒரு கிலோமீட்டர் தூரத்துக்கு ஆட்டோக்காரர் வாய் கூசாமல் எழுபது எண்பது ரூபாய் கேட்டார். ஓட்டுபவருக்கு ஒரு அலட்சியம் வேறு. மரியாதையில் முன்னேறிக்கொண்டிருக்கிறோம்.
• ஆட்டோவெல்லாம் கட்டுப்படியாகாது என்பதனாலோ என்னவோ, மோட்டர் சைக்கிளையே ஒரு டெம்போ வண்டி போல பயன்படுத்த மக்கள் பழகிக்கொண்டுவிட்டார்கள் என்று நினைக்கிறேன். பெரிய பெரிய  நீளமான இரும்புக் கம்பிகள், குழாய்கள் எல்லாமே மோட்டார் சைக்கிளில் பின் பக்கமாக உட்கார்ந்திருப்பவர்கள் வெகு லாவகமாக தோளில் சுமந்துகொண்டு செல்கிறார்கள்.
• தென்காசி-குற்றாலம் சாலையில் இன்னமும் மாடுகளை அதன் இஷ்டம் போல மேய்ப்பதற்கு கூட்டிக்கொண்டு போகிறார்கள். மேய்ப்பவர் பின்னால் எங்கேயோ வந்துகொண்டிருப்பார். வாகனங்கள் ஓட்டுபவர்கள் எப்படியோ இந்த மாடுகள் மீது மோதிவிடாமல் ஓட்டிச்சென்று விடுகிறார்கள். நமது ஓட்டுனர்களுக்கும் ஒரு பாராட்டு விழா எடுக்கலாம்.
• தென்காசியில் நாங்கள் வசிக்கும் பகுதி வெறிச்சோடிக் கிடக்கிறது. பல இளைஞர்கள் படித்து முடித்துவிட்டு வேலைக்கு சென்னை, பங்களூரு என்று போய்விட்டார்கள். சிலர் மேற்படிப்பிற்காக வேறு ஊர்களுக்குப் போய்விட்டார்கள். நாங்கள் வந்த புதிதில் (2006-07) இந்தத் தெரு எப்பொழுதும் கலகலவென்றிருக்கும். பல சிறுவர்களும், சிறுமிகளும் மாலையில் தெருவில் விளையாடிக்கொண்டிருப்பார்கள். நாங்கள் இங்கு வந்ததிலிருந்து இந்த இளைஞர்கள்தான் எங்களுக்கு நண்பர்களாகவும் பக்கபலமாகவும் இருந்தார்கள். இப்பொழுது ஒரு கையொடிந்தது போலத் தோன்றுகிறது. மற்ற சிறுவர்கள் இருக்குமிடம் தெரியவில்லை. வினாயகர் சதுர்த்திக்கு எல்லோரும் வந்திருக்கிறார்கள். அவர்களை மீண்டும் பார்த்துப் பேசுவது மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. அதே சமயம், அவர்களும். அவரவர்கள் வாழ்க்கையில் வளர்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதும் மனதுக்கு சந்தோஷமாகத்தான் இருக்கிறது.
• இன்னுமொரு CBSE  பள்ளி திறந்திருப்பதாகக் கேள்விப்பட்டேன். மகிழ்ச்சி. கல்விக்கு மிகப் பெரிய முக்கியமான ஒரு நகரமாக தென்காசியும் அதன் சுற்று வட்டாரமும் வளர்ந்து வருவது ஒரு நல்ல சேதிதான். அறிவையும் திறமைகளையும் வளர்க்கச் சொல்லிக்கொடுக்கும் அதே நேரத்தில் குழந்தைகளுடைய மனப்பான்மையையும் சரியாக வளர்க்க இந்தப் பள்ளிகள் உதவி செய்தால் இன்னும் நன்றாக இருக்கும்.
• வடை சுடும் கடைகள் அமோகமாக விற்பனை செய்து வருகின்றன. வினாயகா மெஸ்ஸில் எல்லா உணவுக்கும் விலையை தாராளமாகக் கூட்டி விட்டார்கள். என்ன செய்வது? ஆறு மாதம் கழித்து  நான் சாப்பாட்டுக்கு பச்சரிசி வாங்கப் போனால், நல்ல அரிசி கிலோவுக்கு ஐம்பத்தேழு ரூபாய் விலை சொல்கிறார் கடைக்காரர். ஒரு பெரிய நோட்டு எடுத்துக்கொண்டு போனால் ஒரு சிறிய பையில் காய்கறி வாங்கிக்கொண்டு வர முடிகிறது. அதுவும் இரண்டு நாட்களுக்குத்தான் வருகிறது.
• இரண்டு மூன்று அரசு அலுவலகங்களுக்குப் போக வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. அரசு அதிகாரிகள் உதவும் தன்மையோடு நன்றாகவே நடந்துகொண்டார்கள்.
• ஒரு பொது நல வழக்கில் உயர்நீதி மன்றத்தில் கொடுக்கப்பட்ட தீர்ப்புக்குப் பிறகு, குற்றால அருவிகள் சுற்றியுள்ள பகுதிகள் முன்னைவிட சுத்தமாக இருப்பதாகப் பேச்சு. இன்னும் போய் பார்க்க முடியவில்லை.
• தென்காசி வளர்ந்து வரும் வியாபரத்தலமாகவும் கல்வி மையமாகவும் மாறிக்கொண்டிருக்கிறது. விரைவில் ஒரு மாவட்டத் தலைமையகமாக மாறக்கூடும் என்று பேச்சு. விளை நிலங்கள் எல்லாம் கட்டிடங்களுக்காக விற்பனயாகிக் கொண்டிருக்கின்றன. ஆண்டு முழுவதும் வீசிக்கொண்டிருந்த காற்றைக் காணோம். (கடந்த இரண்டு நாட்களாக மழை. அதனால் குளுகுளுவென்றிருக்கிறது) பல பசுமையான இடங்களையும் காணோம்.  

எப்படியிருந்தாலும்,………………………..

தென்காசி தென்காசிதான். குற்றாலம் குற்றாலம்தான், செங்கோட்டை செங்கோட்டைதான். தென்காசியே உன்னை நான் நேசிக்கிறேன். ஆராதிக்கிறேன். மீண்டும் இங்கு திரும்பி வந்ததில் எங்களுக்கு மிக்க மகிழ்ச்சிதான். அவலங்களும் வாழ்க்கையில் ஒரு பகுதிதான் என்பதை ஏற்றுக்கொண்டு உன் அழகை மட்டும் பார்த்து வாழ்க்கையை ரசிக்கக் கற்றுக்கொண்டு வருகிறேன். எங்களுக்கு ஒரு இடம் கொடுத்ததற்கு நன்றி.

CLASSIC SINGER TENKASI 2013-14; Singing Competition in Tenkasi, Tirunelveli District, Tamil Nadu

CLASSIC SINGER TENKASI 2013-14: Singing Competition in Tenkasi, Tirunelveli District, Tamil Nadu was a pioneering effort by our L.N.Charitable Trust, Melagaram, Tenkasi and was received well.

What thought of as a small effort, received its big bang when more than 250 students of Class 6,7 and 8 from all schools within Tenkasi Education District took part in the first selection round in November, 2013. After five selection rounds, we selected 24 students to contest in the Quarter Finals held on 29th December, 2013. 16 of them moved to Semi Finals held on 4th January, 2014. Eight qualified to contest in the Finals held on Saturday, the 11th January, 2014.

The winners were:

First: Master H.Balasubramanian, Bharath Montessori Matric.Higher Secondary School, Ilanji

Second: Miss.Parameswari, S.R.M. Government Girls Higher Secondary School, Shencottai

Third: Master Harish from Bharath Montessori Matric Higher Secondary School, Ilanji.

The winner was awarded the title: CLASSIC SINGER TENKASI 2014 besides a cash prize of Rs.10000. The first and second runner-ups received cash awards of Rs.5000 and Rs.2000 respectively.

The highlight of the finals was the presence of Smt.Dr.Latha Varma, Principal, Sri Sathguru College of Music, Madurai and the internationally acclaimed carnatic music vocalists and violinists Sow. Akkarai S.Subhalakshmi and Akkarai S.Sornalatha. We thank them for their presence and support.

The remaining following five contestants received a consolation award of Rs.500 each:

Miss. Saraswathi, Manjammal Government Girls Higher Secondary School, Tenkasi

Miss. Sumathi, Siva Saraswathi Higher Secondary School, Aykudi

Miss.Vaishnavi Jeyalakshmi, S.R.M. Government Girls Hr.Sec.School, Shencottai

Miss. Jumana, St.Joseph's Matriculation Higher Secondary School, Shencottai

Miss.Harini, Bharath Montessori Matric Hr.Sec.School, Ilanji

We congratulate all the winners and their parents.

We thank all our friends, relatives, sponsors, parents, students, volunteers, judges and the media for their support to the program.

We thank Sri Lakshmana Perumal for organizing the orchestra for the quarter, semi and finals competition.

The entire program was telecast by Mayuri T.V and we thank them.

The Tenkasi-Shencottai Public Library Vasagar Vattam co-sponsored the program and we thank them for their unstinted support.

We also thank the management, teachers, staff and volunteers of Bharat Montessori Matric Hr.Sec.School for providing their auditorium and other facilities for conducting the program.

Our thanks to Sri Shajahan from Madurai 'Hello F.M.' for agreeing to be a judge for the finals. 

We thank SAKTHY audio systems for the excellent audio arrangement.

Importantly, we thank Sri Dr. Madurai K.Thiagarajan, Asst Professor, Mridangam, Sri Sathguru College of Music, Madurai and Mrs.Kanthimathi and Mr.Mohana Krishnan of Bharath Montessori Matric Hr.Sec.School for their continuous support to all our efforts.

We thank everyone else, whether their names are mentioned here or not for their support.

Watch the abridged video of the finals of the program.

https://www.youtube.com/watch?v=w2oyWu7pGlM

T N Neelakantan
www.tnneelakantan.com

Pictures of CLASSIC SINGER TENKASI 2014 contests