Total Pageviews

Wednesday, June 13, 2018

13.06.2018 I lost a dear friend




(Professor) R Ramakrishnan of Aykudi (Tirunelveli District) is no more.

Son of a late middle-class postmaster, (Professor) R Ramakrishnan grew to be an authority on English language and phonetics. Probably, one of the few experts in English phonetics in the country. He could speak English exactly like a Native American or British in their own accent. A polyglot himself, he could speak chaste Tamil, Malayalam, and Hindi like a native speaker as he could speak English.  

A former officer of State Trading Corporation, who could have possibly grown to be the top executive there, relinquished a lucrative job in search of opportunities in areas where his heart was – “teaching English”.

He was a man who could really ‘take coal to new castle.’ He taught Judaism to the Jews, at some point in his life.

Extremely intelligent, he could grasp any issue, look at it dispassionately, and offer his views.

Extremely loving, though sometimes one might be tempted to call it eccentric, he was a benefactor to many in one or other ways.

He impacted my life too very significantly. But for him, probably, I wouldn’t have become a writer, author, and self-publisher of my books. He was my earliest critic too about my writing. He was the one to suggest, for the first time, that I had the innate talent to write and do public speaking in English. I brought him to Tenkasi to give a demonstrative session to a few groups of teachers on Spoken English. He taught me too how I could use his methodology to teach Spoken English and provided free materials to me for my use.

He was the first to meet me from my wife’s side before our marriage (maybe, to find out whether I was worthy of holding his sister’s hand).

Money was never the motivating factor in his life, though he wanted a lot of them. Maybe, he was strongly influenced by his father’s philosophy on money. Yet, before love, money was no issue to him.

Prone to making impulsive decisions, he could surprise many; changing his job several times, moving places of residence, traveling to places to make surprise visits to relatives, offering to take people to eat out or watch movies and what not.

A lover of Carnatic music, philosophic in approach to life, a sharp critic of people and their tendencies, yet very kind and generous at heart – Professor Ramakrishnan is no more.

My only grouse about him was that he was neglecting his health for quite some time and allowed that to deteriorate. He could have lived longer like his parents and be a source of love to many. Long live his Soul! Our condolences to all in his family.

I truly admire his First Lady at home for being his true companion throughout the changes in his life, which many times were quite turbulent. I also admire and appreciate his children for their excellent understanding and love of their father.

It is very rare to find personalities like (Professor) Ramakrishnan.


Monday, June 04, 2018

05.06.2018 Abut the Books I read: ORIGIN By DAN BROWN

“ORIGIN,” the latest from Dan Brown, a 2018 publication, is another brilliant masterpiece.

It is a masterpiece, inter-alia, for some profound philosophical thoughts on the two fundamental questions humanity had been searching answers for, ever since it developed cognitive abilities:

“Where do we come from? Where do we go?”

The story begins with some awesome description of Guggenheim Museum, Bilbao, Spain, inside a hall of which, the world famous billionaire futurist, Edmond Kirsch was about to reveal an audacious discovery that answers the two fundamental questions: “Where do we come from? Where do we go?”

If the full revelation went about, the established religions and the faiths of millions and millions of religious followers might be thoroughly shaken. Edmond Kirsch had irrefutable evidence based on some high-tech inventions, as he had claimed. He had just, a few days before, revealed his discovery to three powerful religious leaders – one from the Catholic Church, an Islamic, and Jewish scholar – who were all deeply disturbed by his discovery and the soundness of the evidence he had propounded.

Edmond Kirsch was a former student of Professor Robert Langdon, the world famous Symbologist and Iconologist, who had been invited for the presentation to be made by Edmond Kirsch. And just before the discovery was about to be revealed to the world Edmond Kirsch is murdered on the stage.

And it was now the responsibility of Professor Langdon to complete what Edmon had started – reveal the secret behind the answers to the two questions: “Where do we come from? Where do we go?”

The story ends inside the sophisticated supercomputing center in a disused chapel in Barcelona, Spain, where Edmond’s discovery is revealed to the shocking of the world at large.

As for the story, for someone who regularly reads Dan Brown’s novels, it is not very difficult to guess at least some part of the twists to the storyline. Nevertheless, I appreciate this novel for three or four important reasons:
1.    It opens up a very deep philosophical thought about where humanity came from and where they are headed to. Are we created by God, or are we the product of inevitable laws of physics that govern this universe? Are we going to join the Creator at the end, or are we going to disappear as a race of Homo sapiens? The scientific reasoning proposed is astounding and too much food for thought. I am not going to deal with the answers to the questions, as I prefer that readers read the book for themselves and come to their own conclusions.
2.     Dan Brown is quite adept in describing ancient structures and places – providing some of the rarest of rare information about the places and locations. The details are so captivating that, in fact, when I read his INFERNO during end-2013, with Florence, Italy as the background, I felt so excited and ended up visiting Italy during March, 2014. I visited particularly those places described in INFERNO. It was a very satisfying trip. I get the same feeling about Spain now.
3.  Dan Brown’s earlier works like ANGELS AND DEMONS, DA VINCI CODE, and INFERNO all relate to subjects that tend to provoke questions about some of the established and popular beliefs and faiths. God is a very sensitive subject for most people and most people have deep religious beliefs. I too sometimes wonder whether it is God who created men or Men who created God. Is God a concept? How organic life came into being from inorganic materials? I had always taken keen interest to know the answer. I had read, and I continue to read about this baffling subject from various sources.
4.    I had also developed a liking for Dan Brown’s style of writing and language. I learn a lot from his writing for improving the way I write too.
Summary:

“Origin” is another must-read book from Dan Brown, and I would unhesitatingly recommend this book for all avid readers.

Friday, June 01, 2018

01.06.18 - “ஸாரி…”


சமீபத்தில் ‘தி ஹிந்து’ ஆங்கிலச் செய்தித்தாளில் வந்த ஒரு கட்டுரை என்னை இந்தப் பதிவை எழுதத் தூண்டியது. ஒரு நிறுவனம் ஒரு தவறு நடந்ததை ஏற்றுக்கொண்டு மன்னிப்பு கேட்பது என்பது சக்தி வாய்ந்த ஒரு ஆயுதம் என்கிறார் இந்தக் கட்டுரையை எழுதியவர்.

உதாரணமாக அவர் சொல்வது, சமீபத்தில் …
  1.     ஃபேஸ்புக் நிறுவனர் மார்க் ஜுக்கர்பெக் அமெரிக்க பாராளுமன்ற கமிட்டியின் முன் வாடிக்கையாளர்கள் தகவல்கள் கசிந்ததுக்கு மன்னிப்பு கேட்டார்.
   2.     2ஜி வழக்கின் காரணமாக பாதிக்கப்பட்ட மூன்று உயரதிகாரிகளிடம் ரிலையன்ஸ் நிறுவத்தின் உரிமையாளர் அனில் அம்பானி வருத்தம் தெரிவித்து மன்னிப்புக் கேட்டார்.
  3.     ஒரு ஊழியரை நீக்கும் பொழுது அவரை நடத்திய விதம் மனித நேயமில்லாமல் குரூரமாக இருந்ததாகக் கருதியதால் மஹிந்திரா நிறுவனத்தின் உரிமையாளர் ஆனந்த் மஹிந்திரா மன்னிப்புக் கேட்டார்.

இந்த மூன்று உதாரணங்களில் முக்கியமாக கவனிக்க வேண்டியது என்னவென்றால்,
     1.     இந்த மனிதர்கள் சாதாரண நிலையில் இருப்பவர்கள் அல்ல. பல்லாயிரம் கோடி சொத்துக்களுக்கு உரிமையாளர்கள்.
      2.     மிக மிகப் பெரிய நிறுவனங்களின் உரிமையாளர்கள்.
    3.     இவர்கள் மன்னிப்பு கேட்டது காதும் காதும் வைத்தாற் போல ஒரு தனி அறையில் அல்ல. உலகம் முழுவதுக்கும் தெரியும் படியாக வெளிப்படையாக மன்னிப்பு கேட்டனர்.

தவறு நடந்து விட்ட நேரத்தில் மன்னிப்பு கேட்பது என்பது ஒரு மிகப் பெரிய ஆயுதம். எதிராளியை பலவீனப்படுத்தக் கூடியது. சமரச உணர்வுகளை பரப்பக் கூடியது.

யார் சரி, யார் தவறு என்பது முக்கியமில்லை. ஒரு காரியத்தைச் செய்யும் பொழுது அல்லது ஒரு விஷயத்தைப் பேசும் பொழுது மற்றவர் காயப்பட்டு விட்டார் என்று உணர்ந்தவுடனேயே மன்னிப்பு கேட்டு விட்டால், கேட்டவருக்கும் நிம்மதி. காயப்பட்டவருக்கும் நிம்மதி.

என்னுடைய அலுவலக வாழ்க்கையில் ஒரு சுவையான அனுபவம் எனக்கும் ஏற்பட்டிருக்கிறது. பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னால், ஒரு வங்கியின் கிளை மேலாளராக பணி புரிந்த போது ஒரு நாள் ஒரு பெண் ஊழியர் என்னுடைய ஏதோ ஒரு உத்தரவை ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்து விதண்டாவாதம் பண்ணிய போது எனக்கு மிகவும் கோபம் வந்துவிட்டது. பல வாடிக்கையாளர்கள் மற்றும் அலுவலர்கள் முன்னே நீண்ட நேரம் சரமாரியாக அவருடைய தவறை சுட்டிக்காட்டி அந்த ஊழியரை திட்டிவிட்டேன் (scold). கிளையே ஸ்தம்பித்து விட்டது. அதுவரை அப்படி நான் கோபப்பட்டு அவர்கள் பார்த்ததில்லை. என் நிலைக்குத் திரும்பிய போது என்னுடைய அறைக்கு வந்து விட்டேன்.

சிறிது நேரத்துக்குப் பிறகு என்னுடைய அறையில் எல்லா ஊழியர்களும் ஒன்று சேர்ந்து கூடிவிட்டனர். எதற்குக் கூடினார்கள் என்பது எனக்கு உடனேயே புரிந்து விட்டது. அவர்கள் வாய் திறப்பதற்கு முன்னேயே நானே என் தவறை ஒப்புக்கொண்டேன். மன்னிப்பும் கேட்டு விட்டேன். அப்படி பொது மக்கள் முன்னே அவ்வளவு தூரம் கோபத்தில் அந்தப் பெண் ஊழியரை திட்டியிருக்கக்கூடாது என்று நானே ஒத்துக் கொண்டேன். என் மனதிலிருந்து பாரமும் உடனேயே இறங்கி விட்டாற்போல உணர்ந்தேன்.

அவர்கள் எல்லோரும் சேர்ந்தார் போல என்னைப் பற்றி கோஷம் போடப் போகிறார்கள் என்று எதிர்பார்த்த எனக்கு மிகப் பெரிய ஷாக். அவர்களிடமிருந்து எந்தவிதமான எதிர்ப்பும் இல்லை. ஊழியர்களின் ஒரு பிரதிநிதி மட்டும் என்னிடம் சொன்னார், “சார், நாங்களும் ரொம்பக் கோபமாகத்தான் உள்ளே வந்தோம். ஆனால், நாங்கள் எங்கள் உணர்ச்சிகளை வெளிக்காட்டுவதற்கு முன்னேயே நீங்கள் எங்களிடம் மன்னிப்புக் கேட்டு எங்களை நிராயுதபாணியாக்கி விட்டீர்களே! நாங்கள் வருகிறோம். தயவு செய்து இது போல ஒரு நிலை எதிர்காலத்தில் வராமல் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.” இப்படிச் சொல்லிவிட்டு எல்லோரும் அவரவர் இடத்துக்குக் கலைந்து சென்று விட்டனர்.

ஊழியர்கள் ஒட்டு மொத்தமாக என்னிடம் வந்தபோது நான் என்னுடைய செயலை அவர்கள் முன்னே நியாயப்படுத்தவில்லை. அந்த பெண் ஊழியர் செய்த தவறை மீண்டும் சுட்டிக் காட்டவில்லை. என்னுடைய தவறை மனதார ஒப்புக் கொண்டேன். அடுத்தவரின் மனம் புண்பட்டிருக்கிறது எனக்குத் தெரியும். என்னுடைய செயலால், சொல்லால் அடுத்தவர் மனம் புண்பட்டது என்று  உணர்ந்தவுடனேயே நான் மன்னிப்புக் கேட்டுவிட்டேன். அதுதான் முக்கியம்.

அன்றைக்கு நேர்ந்திருக்க வேண்டிய ஒரு பெரிய பூகம்பம் அப்படியே அடங்கிப் போய் விட்டது.

பொதுவாகவே தவறு நேர்ந்த இடத்தில் மன்னிப்புக் கேட்பதை என்றுமே ஒரு வழக்கமாக கொண்டிருக்கிறேன். சிறியவர், பெரியவர், உயர்ந்தவர், தாழ்ந்தவர் என்றில்லை.

ஆனால், மன்னிப்பு கேட்பதற்கு பெரிதும் தடையாக இருப்பது நமது ஈகோதான்.


Wednesday, May 30, 2018

22.05.18 என்னை வியக்க வைக்கும் (திகைக்க வைக்கும்?) விஷயங்கள்: 2


 கட்டுப்பாட்டை பிறந்த குழந்தையிலிருந்து முதியோர் வரை யாரும் விரும்புவதில்லை. ஆனால், மற்றவர்களைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்ற எண்ணம் மட்டும் பொதுவாக எல்லோருக்கும் மேலோங்கி நிற்கிறது. 

    ‘நான் யார் வழியிலும் போக மாட்டேன். ஆனால், என் வழியில் மற்றவர்கள் வர வேண்டும்,’ என்ற நினைப்பு பலருக்கும் இருக்கிறது. குறிப்பாக, பெற்றோர்கள் 

 தங்கள் குழந்தைகளை தங்கள் கட்டுப்பாட்டுக்குள்ளேயே வைத்திருப்பதைத்தான் பொதுவாக விரும்புகிறார்கள். ஆனால், கணவனை மனைவியோ அல்லது மனைவியைக் கணவனோ அல்லது இவர்களை அவர்கள் பெற்றோர்களோ கட்டுப்படுத்துவதை விரும்புவதில்லை. அதுவும் தங்கள் குழந்தைகளுக்கு முன்னாலேயே தனது சுதந்திரத்தை வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். ஆனால், அதே சுதந்திரத்தை குழந்தைகளுக்கு கொடுக்க மறுக்கிறார்கள். 

   ஒரு குழந்தை தன் தாய் தந்தையர் என்ன செய்கிறார்கள், எப்படி நடந்து கொள்கிறார்கள் என்பதை கூர்மையாக கவனிக்கிறது என்பதை படித்தவர்களும் வயது முதிர்ந்தவர்களும் கூட புரிந்து கொள்வதில்லை. அல்லது அதை உதாசீனப்படுத்துகிறார்கள். 

     தன் குழந்தை எதை செய்வதை தான் விரும்பவில்லையோ அதை பெற்றோர் செய்யாமலிருத்தல் நல்லது. அல்லது தன் குழந்தை எதை செய்ய வேண்டும் என்று ஒருவர் விரும்புகிறாரோ அதை அந்தப் பெற்றோரும் செய்து காட்டி ஒரு முன்னுதாரணமாக இருக்க வேண்டும். இது ஏன் பல பெற்றோர்களுக்கும் தெரிவதில்லை?

   இதை நான் எழுதுவதால் நான் இது போன்ற தவறை செய்யவில்லை என்று அர்த்தமில்லை. இந்தத் தவறை நானும் செய்திருக்கிறேன். இன்று வருந்துகிறேன்.


Sunday, May 27, 2018

22.05.18 என்னை வியக்க வைக்கும் (திகைக்க வைக்கும்?) விஷயங்கள்:


இந்த உலகம் விந்தையானது. இயற்கையில் நடக்கும் ஒவ்வொன்றும் நம்மை திகைக்க, பிரமிக்க வைக்கக் கூடியது.

பிறப்பு – இறப்பு என்பது என்ன? செடிகளில் எப்படி, பூ பூக்கிறது? ஒரு சிறிய விதை எப்படி ஒரு செடியாகவோ அல்லது மரமாகவோ வளர்கிறது? நமது இருதயமும் நுரையீரலும் எப்படி ஒரு வினாடி கூட ஓய்வில்லாமல் வேலை செய்து கொண்டிருக்கிறது? எங்கிருந்து அதற்கு அந்த சக்தி கிடைக்கிறது? தூங்கும் பொழுது நமக்கு என்ன ஆகிறது? எல்லாமே வியக்கக் கூடியதுதான்.

இதையெல்லாம் விட மனம் என்பது ஒரு படி மேல் பிரமிக்கக் கூடியது. மனம் என்பது மூளையா அல்லது அதற்கு அப்பாற்பட்டதா? மனம் எங்கே இருக்கிறது? அது எப்படி செயல்படுகிறது? எண்ணங்கள் எப்படித் தோன்றுகின்றன?

இப்படிப் பல கேள்விகள்.

‘ஏன், ஏன்’ என்று கேட்கக் கேட்கத்தான் மனிதன் வளர்ந்திருக்கிறான். இயற்கையாக நடக்கும் பல விஷயங்களைப் பார்த்து வியந்து ‘ஏன்?’ என்று கேள்வி கேட்டு, தேடித் தேடி அலைந்து விடைகளை இன்னமும் கண்டுபிடித்துக் கொண்டிருக்கிறான்.

அப்படி நானும் நான் பார்த்ததை, கேட்டதை, படித்ததைக் கண்டு வியந்து அல்லது திகைத்து எனக்குள்ளேயே இயற்கையாகத் தோன்றிய சில கேள்விகளைப் பற்றி எழுத விரும்புகிறேன். இது போன்ற கேள்விகள் உங்களுக்கும் தோன்றியிருக்கலாம்.  நீங்கள் வியந்ததையும் (திகைத்ததையும்) உங்கள் கருத்துக்களாக எழுதுங்கள்.

அறிவு பூர்வமான கருத்துப் பரிமாற்றமாக இது இருக்கும் என்று நினக்கிறேன். குமாரசாமியைப் பற்றியும், வைகோவைப் பற்றியும்,, விஷாலைப் பற்றியும் நமது சிந்தனை சக்திகளை வீணடிப்பதை விட இது ஆக்க பூர்வமாக இருக்கும் என்று  நம்புகிறேன்.

ஒவ்வொரு முறையும் ஏதேனும் ஒரே ஒரு வியப்பைப் பற்றி மட்டுமே எழுதலாம் என்றிருக்கிறேன். பல வியப்புகள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாகத் தொடரும். தொடர்ந்து எழுத முயற்சிக்கிறேன். முக்கியமானது, முக்கியமில்லாதது, முன்னுரிமை பெற்றது என்று இந்தப் பட்டியலில் எதுவுமில்லை. அதனால் முன்னுக்குப் பின் இருக்கலாம். ஆனால், முரணாக இருக்காது. ஆனால், ஒவ்வொன்றும் வித்தியாசமானது.

எனது வியப்புகளின் பட்டியல் இதோ…இன்றைய வியப்பு…

1. தன் குழந்தைகளுக்கு ஒரு நல்ல தகப்பனாக இருக்க வேண்டும் என்று மெனக்கெடும் பல பெற்றோர்கள் ஏன் ஒரு நல்ல பிள்ளையாக தன் தாய் தந்தையருக்கு இருக்க வேண்டும் என்று நினைப்பதில்லை?


தொடரும்...

Monday, May 14, 2018

14.05.18 INSIDE EDGE: Amazon Prime Serial – ஒரு பார்வை


“BREATHE” என்ற மற்றொரு அமேசான் ப்ரைம் சீரியலைப் பற்றி என்னுடைய கருத்தை முன்னம் தெரிவித்திருந்தேன். INSIDE EDGE அதே ஃபார்முலாவைப் பின்பற்றி தயாரிக்கப்பட்ட இன்னொரு ‘ஹாட்’ சீரியல். (அல்லது இதுதான் அண்ணனா என்று தெரியவில்லை.)

ஐ. பி. எல்-லைப் போல இந்தத் தொடரில் பி. பி. எல் (POWER PLAY LEAGUE) கிரிக்கெட் போட்டிகள். நிதி நெருக்கடியில் தவிக்கும் மும்பை மாவரிக்ஸ் பெண் உரிமையாளர் (அடிக்கடி புகைத்துக் கொண்டு) தன்னுடைய அணியைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள இன்னொரு ‘ஃபைனான்சியரை’த் தேடுகிறார். அங்கே ஒரு வில்லன் உள்ளே நுழைகிறார். வில்லன் சொல்வதற்கெல்லாம் (பல குறுக்கு வழிகளுக்கு) விருப்பமில்லாமல் மும்பை மாவரிக்ஸ் உரிமையாளர் ஆடுகிறார். ஒவ்வொரு போட்டியும் ஃபிக்ஸ் ஆகிறது. மேட்ச் ஃபிக்சிங், ஸ்பாட் ஃபிக்சிங் இரண்டும் வெற்றிகரமாகச் செய்யப்படுகிறது. பெயர் தெரியாத கிராமத்திலிருந்து வரும், ஆனால், திறமையான, பந்து வீசும் ஓரு விளையாட்டு வீரரைத் தேர்ந்தெடுத்து அவருக்கு விருப்பமில்லாமல் அவருடைய கனவுகளை பகடையாக்கி மேட்ச் ஃபிக்சிங் நடக்கிறது. இதில் ஒன்றிரண்டு விளையாட்டு வீரர்களும் உடந்தை. ‘பெட்டிங்’ பன்னாட்டு அளவில் பல்லாயிரம் கோடி ரூபாய்க் கணக்கில் நடக்கிறது. இதில் நேர்மையான கேப்டன், ஏதோ ஒரு தவறை செய்துவிட்டு குற்ற உணர்ச்சியில் தவிக்கும் கோச் போன்ற பலர் பலியாகின்றனர். பெரிய கனவில் விளையாடும் தடாலடி பேட்ஸ்மேன் வாயு ராகவன் – இவருக்கு எல்லா (நல்ல) பழக்கங்களும் உண்டு – செக்ஸ், பாட், தண்ணீர், முன்கோபம், ஆத்திரம், இத்யாதி – ஒவ்வொரு மேட்சின் போக்கையும் மாற்றியமைக்கக் கூடியவர் – இவர்தான் இறுதி ‘PLAY-OFF’ –ல் கடைசி பலியாக வேண்டும். இவரும் மேட்ச் ஃபிக்சிங்கில் விழுந்தாரா, இல்லையா இதுதான் சஸ்பென்ஸ்.

விறுவிறுப்புக்குக் குறைவில்லை என்பதை கண்டிப்பாக ஒத்துக் கொள்ளவேண்டும். ஆனால், சென்சார் போர்டு என்று தொலைக்காட்சி சீரியல்களுக்கு இருந்தால் அவர்களின் கத்திரியிலிருந்து இந்த சீரியல் தப்பித்திருக்குமா என்பது முக்கியமான கேள்வி. நெகடிவாகவும், குரூரமாகவும், செக்ஸ் சமாச்சாரங்கள் கொஞ்சம் தாராளமாகவும் இருந்தால்தான் ஒரு படமோ, சீரியலோ வெற்றியடைய முடியும் என்று யாரோ தயாரிப்பாளர்களுக்கு அறிவுரை கூறியிருக்க வேண்டும். அதை முழுவதுமாக பின்பற்றியிருக்கிறார்கள். அமெரிக்காவில் வெளி வந்திருக்கும் பல வெற்றிகரமான சீரியல்களை பைத்தியம் போல தொடர்ந்து பார்க்கும், ஏங்கித் தவிக்கும் பல இளைஞர்களுக்கு (வயதான என்னையும் சேர்த்து) INSIDE EDGE சீரியல் நல்ல தீனி.

முடிவுரை: இந்த சீரியலையும் பார்த்த பிறகு இந்தியாவில் ஆண்டு தோறும் நடக்கும் ஐ. பி. எல் மேட்சுகளை, ஏதோ உண்மையில் போட்டி போடுகிறார்கள் என்று நம்பி வேறு வேலையே இல்லை என்பது போல பார்க்கும் லட்சக் கணக்கான மக்களைப் போல முட்டாள்கள் யாரும் இருக்க மாட்டார்கள் என்று நம்புகிறேன்.  லலித் மோதி ஓடி ஓளிந்த நாட்களுக்குப் பிறகு நான் ஐ. பில் எல் மேட்சுகளை பார்ப்பதை நிறுத்தி விட்டேன்.

Tuesday, May 08, 2018

08.05.18 அமெரிக்காவின் “காஸ்ட்கோ” ஸ்டோர்




அமெரிக்காவுக்கு குழந்தைகளை படிப்பதற்கும் வேலை பார்ப்பதற்கும் அனுப்பி விட்டு அவ்வப்பொழுது அவர்களை பார்ப்பதற்கும் அவர்களுடன் அமெரிக்காவை சுற்றிப் பார்க்க விரும்பும் பெற்றோர்கள் இங்குள்ள இரண்டு பெரிய ஸ்டோர்களைப் பற்றி கண்டிப்பாகத் தெரிந்து வைத்திருப்பார்கள். ஒன்று ஐகியா (IKEA), மற்றது காஸ்ட்கோ (COSTCO). ஐகியா இப்பொழுது இந்தியாவுக்கும் வந்து விட்டது. மற்றது இன்னும் வரவில்லை. மற்ற ராட்சச ஸ்டோர்களான வால் மார்ட் பற்றி இப்பொழுது பொதுவாக இந்தியாவில் எல்லோருக்கும் தெரியும்.

“காஸ்ட் கோ” ஸ்டோரை நான் “காஸ்ட்கோ” அம்மாச்சி கோவில் என்றே அழைத்து வருகிறேன். அமெரிக்கா வந்து விட்டு “காஸ்ட்கோ” அம்மாச்சி கோவிலுக்கு போகாமல் இந்தியா திரும்புவது என்பது பெரிய பாவம். வாரம் தோறும் வெள்ளி/சனிக்கிழமை ஏதோ ஒரு கோவிலுக்கு போய் வருவது போல சனி/ஞாயிறு அன்று “காஸ்ட்கோ” அம்மாச்சி கோவிலுக்குப் போவது இங்கு வாழும் இந்தியர்களுக்கு மட்டுமல்ல அமெரிக்கர்களுக்கும் (சர்ச்சுக்குப் போவது போல) ஓரு வாராந்திர வழக்கம்.

“காஸ்ட்கோ” வைப் பற்றி தெரியாவதவர்களுக்காக இந்த அறிமுகம்.

“காஸ்ட்கோ” ஒரு ராட்சச ஸ்டோர். அமெரிக்காவின் எல்லா பெரிய ஊர்களிலும் இதன் ஒரு கிளை கண்டிப்பாக இருக்கும். இங்கு சாதாரணமாக ஒரு அமெரிக்க வாழ்க்கைக்கு, குடும்பத்துக்குத் தேவையான எல்லா பொருட்களும் கிடைக்கும். பல இந்தியர்களும், ஆசியாவைச் சேர்ந்தவர்களும் இங்கே பொருட்களை பெரிய அளவில் வாங்க ஆரம்பித்ததால் இப்பொழுது அவர்களுக்குத் தேவையான பொருட்கள் கூட விற்க ஆரம்பித்து விட்டார்கள். உதாரணத்துக்கு: இந்தியன் பாஸ்மதி அரிசி, தால் மக்கனி, (மெக்சிகன்) ரெடிமேட் சப்பாத்தி (டாட்டியா) இப்படிச் சில.
      ·         பொதுவாக நல்ல தரம் வாய்ந்த பொருட்களை மட்டுமே இங்கே விற்கிறார்கள். என்ன, எல்லா பொருட்களையும் பெரிய பெரிய பாக்கெட்டுகளில் அல்லது பல்க்காக ஒரு சில மாதங்களுக்கு வருவது போல விற்கிறார்கள்.
       ·         எல்லாப் பொருட்களின் விலையும் வெளி விலையை விட குறைவு. பொருட்களை விற்பவர்களிடம் தரம் பார்த்து மிக அதிக மொத்த அளவில் காஸ்ட்கோ வாங்குவதால் அவர்களுக்கு வெளியிடங்களை விட அடக்க விலை குறைவாகவே இருக்கிறது. காஸ்ட்கோ வாடிக்கையாளர்களுக்கு நல்ல லாபம்.
     ·         முக்கியமாக, வாங்கிய பொருள் பிடிக்காவிட்டால் (உணவுப் பொருட்களைத் தவிர்த்து) மூன்று மாதங்களுக்குள் திருப்பிக் கொடுத்து முழுப் பணத்தையும் திரும்பப் பெற்றுக் கொள்ளலாம். என்னுடைய ஒரு வாட்சை நான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு திருப்பிக் கொடுத்து முழுப் பணத்தையும் திரும்பப் பெற்றிருக்கிறேன்) முகம் சுளிக்க மாட்டார்கள். ஏன் என்று கேள்வி கேட்க மாட்டார்கள். இந்த வசதியை ஒரு சிலர் தவறாகப் பயன்படுத்துகிறார்கள் என்பதும் உண்மை.
         ·         ஸ்டோர் அமைத்திருக்கும் விதம், பொருட்களை அடுக்கியிருக்கும் விதம் எல்லாமே ‘என்னை வாங்கு, வாங்கு’ என்று அழைப்பது போல இருக்கும்.
     ·         காஸ்ட்கோவின் உறுப்பினர்களாக சேருபவர்கள் மட்டுமே இங்கே பொருட்களை வாங்க முடியும். உறுப்பினர் அட்டையைக் காட்டினால்தான் உள்ளேயே விடுவார்கள். வருஷாந்திர உறுப்பினர் கட்டணம் உண்டு. ஒரு சில உறுப்பினர் வகையினருக்கு ‘கேஷ் பேக்’ எனப்படும் ‘வாங்கிய பொருளின் மதிப்பில் ஒரு குறிப்பிட்ட சதவிகிதம் திருப்பிக் கொடுப்பது’ உண்டு. பதிவாக இங்கே பொருளை வாங்குவோர்க்கு இந்தக் ‘கேஷ் பேக்’ உறுப்பினர் கட்டணத்தை சரி செய்து விடும்.
        ·         காஸ்ட்கோவுக்கு வரும் நூற்றுக் கணக்கான வாடிக்கையாளர்களுக்கு வசதியாக கார் பார்க்கிங் வசதி உண்டு.

ஒரே ஒரு குறை. இந்த ஸ்டோருக்குள் போனால் தேவையோ இல்லையோ பல பொருட்களை வாங்கிக் குவிக்கும் (கெட்ட) பழக்கம் பொதுவாக எல்லோருக்கும் வந்து விடுகிறது.

இருந்தும் காஸ்ட்கோவின் வியாபார ‘மாடல்’ பொதுவாக வாடிக்கையாளர்களுக்கு நல்ல பயனுள்ளதாகவே இருக்கிறது. அடுத்த முறை அமெரிககா வரும் பொழுது இதுவரை காஸ்ட்கோவுக்கு போனதில்லையென்றால் கண்டிப்பாகப் போய் வாருங்கள். உங்களுடைய திருப்திக்கு உத்திரவாதம்.

காஸ்ட்கோவின் வியாபார மாடலை என்னுடைய WHAT IF OUR DREAMS COME TRUE: AN UNCOMMON MEETING WITH LORD SIVA என்ற நாவலில் ஒரு இடத்தில் கதையின் ஒரு பாகமாக பயன்படுத்தியிருக்கிறேன்.