Total Pageviews

Thursday, September 07, 2017

Remembering my Teachers

On this Teachers' Day, I fondly remember my high school mathematics teacher (late) Sri Jesumani at Schaffter High School, Tirunelveli during 1962-63. He was strict and was a terror for most students. Yet, he had another side to his personality. He had taken me along with a couple of my co-students along the banks of Nainar Kulam tank in Tirunelveli Town almost every day before our school final exam to train us for the exam, doing a lot of mental mathematics. He worked hard for our success without any other expectations from us. May God bless his soul! I still remember the terrible blow I received on my back when I declared as soon as I came out of our maths public exam that I wouldn't be scoring a hundred in maths. He had so much faith and expectations from me and the other two friends, and I felt sorry to have disappointed him. I got only 95% in maths and a total of only 419 out of 600, standing the third in the school and district.

I would be failing in my duty if I don't thank my dear classmate and friend, Madhavan Yegnanarayanan, who was a kind of teacher to me, solving some of the tough problems whenever I had approached him. Some 5 years later, he was chiefly instrumental in motivating me to join St. Joseph's College, Tiruchi for my M. Sc. A great friend!

On this occasion, I also fondly remember with gratitude the great help I received from late Sri Vedasironmani, the then Principal of St. John's College, Palayamkottai for the excellent support and encouragement I received from him while studying B. Sc. There was another lecturer Sri P Subramanian and Sri Seetharaman from the same college for their financial help during my M. Sc at St. Joseph's. Incidentally, they were both our close family friends.

Finally, I also owe my gratitude to late Rev. Fr. Casimir, the Head of the Department of Chemistry and the Rector of St. Joseph's College, Tiruchi, but for whose support I won't be carrying my M. Sc degree behind my name. I also owe my gratitude to Rev. Fr. Irudayaraj of the same college for the excellent support and patronage I received in St. Joseph's at New Hostel. Incidentally, I should thank Mr. Nambi, a lecturer in the same college for his kindness and affection he had shown to me.

I had mentioned the names of a few people who had personally helped me during my studies. Yet, I can't forget the role played by several other teachers and lecturers who had shaped my interests and I thank all of them.


Tuesday, August 22, 2017

23.08.17 இன்றைய நாட்குறிப்பு - சிஸ்டம் சரியில்லை

23.08.17 இன்றைய நாட்குறிப்பு

நீட் தேர்வின் அடிப்படையிலேயே இந்த ஆண்டின் மருத்துவப் படிப்புக்கு சேர்க்கை நடக்க வேண்டும் என்பது இறுதியாகி விட்டது. எல்லா மானினலங்களும் இதே போல விலக்கு கேட்பார்கள் என்ற காரணம் காட்டி தமிழக அரசின் அவசரச் சட்டத்தை மத்திய அரசாங்கம் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. சரியான முடிவு.

“இங்கே தான் சிஸ்டம் சரியில்லையே” என்று ரஜினிகாந்த் கூறியது திடீரென்று நினைவுக்கு வந்தது.

நாடு முழுவதிலும், முக்கியமாக, தமிழ் நாட்டில் கடந்த காலங்களில் லஞ்சமும் ஊழலும் எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்திருந்தது என்றால் அதற்குக் காரணம் மக்களின் மனப்பான்மை மட்டும்தானா? இல்லையென்றே நினைக்கிறேன். நமது சிஸ்டம் பொதுவாக எங்கேயும் சரியில்லை என்பதும் உண்மைதான். குறைபாடுகள் நிறைந்த சிஸ்டத்தை மக்கள் பயன்படுத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். இன்னமும் பயன்படுத்திக் கொள்வார்கள்.

திரு. மன்மோகன் சிங் பிரதமராக இருந்த போது பல புதிய கொள்கைகளை அறிமுகப்படுத்தினாலும் சிஸ்டத்தை சரி செய்ய அதிகம் முயற்சி எடுத்ததாகத் தெரியவில்லை. ஏனென்றால் பலமாக ஷாக் அடிக்கும்.

மோடி அவர்கள் பிரதமரான பிறகு சிஸ்டத்தை சரி செய்வதற்கும் பல முயற்சிகள் எடுத்திருக்கிறார். அதனால், பல இடங்களில் ஷாக் அடிக்கிறது. உதாரணத்துக்கு:
ஜி. எஸ். டி முறையை அறிமுகப்படுத்தியது; அதிக மதிப்புள்ள ரூபாய்த் தாள்களை செல்லாததாக்கியது; ஆதார் எண்ணை பல இடங்களிலும் இணைக்க வற்புறுத்தியது; எல்லா வர்த்தகங்களையும் டிஜிட்டல் முறையில் நடைபெற வழி வகுப்பது … இப்படி ஒரு சில

இன்னும் ஆலோசனையில் இருப்பது: மத்திய மானிலத் தேர்தல்களை ஒரே நேரத்தில் நடத்துவது; பட்ஜெட்டை ஒவ்வொரு ஆண்டும் நவம்பருக்கு மாற்றி நிதியாண்டை ஜனவரி – டிசம்பருக்கு மாற்றுவது; அரசியல் கட்சிகளுக்கு கொடுக்கப்படும் நன்கொடைகளை வெளிப்படையாக்குவது … இப்படி ஒரு சில.

எல்லா சிஸ்டத்தையும் ஒரேயடியாக மாற்ற முடியாது. எல்லா சிஸ்டமும் ஓரிரவில் சரியாகாது. ஏன் பல ஆண்டுகள் கூட ஆகலாம். சிஸ்டத்தில் கொண்டுவரப்படும் மாற்றங்கள் எல்லாம் சிறந்தது என்றும் சொல்லி விட முடியாது. எல்லாம் பரிட்சை செய்துதான் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது.

இந்த வகையில் வருவதுதான் நீட் தேர்வுகளும். மருத்துவப் படிப்புக்கு எல்லா இடங்களிலும் நடக்கும் ஊழல்கள் எல்லோருக்கும் தெரியும்தான். மருத்துவப் படிப்பு சேர்க்கைக்கு சிஸ்டத்தை சரி செய்யும் ஒரு முயற்சியே நீட் தேர்வுகள். இதற்கும் குறுக்கு வழி கண்டிப்பாக கண்டு பிடிப்பார்கள்.

வருமான வரியை முழுவதுமாக எடுத்து விட வேண்டும் என்ற திரு சுப்பிரமணிய சுவாமியின் கருத்து எனக்கு ஏற்புடையதாக  இருக்கிறது. இந்த வருமான வரிக்கு பயந்துதானே பலரும் அரசை ஏமாற்றுகிறார்கள். வருமான வரித்துறையில் இருப்பவர்களும் ஒன்றும் சத்திய சீலர்கள் இல்லையே. ஒரு பத்து வருடத்துக்கு வருமான வரி கிடையாது என்று அறிவித்து விட்டால் பதுங்கியிருக்கிற பணமெல்லாம் வெளியே வந்து விடும். எவ்வளவோ முன்னேற்றத் திட்டங்களுக்கு அந்தப் பணத்தைப் பயன்படுத்தலாமே. இன்றும் அமெரிக்காவில் கூட பல தொழிலாளிகள் தங்களது சேவைக்கு பணமாகவே பெற்றுக் கொள்கிறார்கள். கண்டிப்பாக வரிக் கணக்கில் வராது என்று நினைக்கிறேன். ஆனால், அவர்கள் மொத்த ஜனத்தொகையில் மிக மிக சிறிய பகுதியினர்தான். அதனால் பெரியதாக பாதிப்பு ஏதும் கிடையாது. ஆனால், பில் இல்லாமல் எந்தப் பொருளும் வாங்க முடியாது.

ஜி. எஸ். டி-யை படிப்படியாக எல்லாத் தரப்பு வர்த்தகர்களும் பின்பற்ற வேண்டும் என்ற நிர்ப்பந்தம் நாளாவட்டத்தில் வந்து விடும் என்று நினைக்கிறேன். ஒவ்வொரு வர்த்தகப் பரிவர்த்தனையும் டிஜிட்டல் மயமாக்கி விட்டால் வரியேய்பு செய்வது கஷ்டம்.  வளர்ந்த நாடுகள் போல எந்த வர்த்தகப் பரிவர்த்தனையானாலும் பில் இல்லாமல் செய்ய முடியாது என்ற நிலை இந்தியாவிலும் வர வேண்டும்.


சிஸ்டத்தைப் பற்றி இன்னும் எவ்வளவோ எழுதலாம்தான்…

21.08.17 இன்றைய நாட்குறிப்பு - சூரிய கிரஹணம்

21.08.17 இன்றைய நாட்குறிப்பு

1918-க்குப் பிறகு அமெரிக்காவில் 12 மானிலங்களில் தெரியும் அளவுக்கு முழு சூரிய கிரஹணம் நிகழ்ந்தது. மற்ற இடங்களில் முழுமையடையாத கிரஹணம் மற்றுமே தெரிந்தது. ஹவாயில் காலையில் சூரிய உதயத்துடன் இந்த கிரஹணம் ஆரம்பித்தது. இந்த சூரிய கிரஹணத்தைப் வேடிக்கை பார்ப்பதற்கு வேலை நாளாக இருந்தும் அமெரிக்காவில் பல இடங்களிலும் கூட்டம். சிகாகோவில் காலை 11.30 அளவில் வெளியே சூரிய அஸ்தமனம் போன்ற இருட்டு தொடங்கி விட்டது. மதியம் 1.19-க்கு முழு கிரஹணம் தெரியும் என்று அறிவித்தார்கள். தொலைக் காட்சிகளில்தான் இதைப் பார்க்க முடிந்தது. பிறைச் சந்திரன் போல தோற்றத்தோடு ஆரம்பித்து, சூரியனை நிலவு முழுவதுமாக மறைத்து பின்னர் ஒரு மோதிரம் போல சூரியனின் விளிம்பு மட்டும் தெரிந்து, பின்னர் பூ இதழ்கள் போல சூரியனைச் சுற்றி ஒளிக் கதிர்கள் பரவி, தலையில் கிரீடம் வைத்தது போல ஒரு தோற்றம் ஒரு சில வினாடிகளே தோன்றி பின்னர் சூரியன் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தெரிய ஆரம்பித்து….காணக் கண் கொள்ளாக் காட்சி. ஒரு அரிய வாய்ப்பு கிடைத்தும் தவிர்க்க முடியாத காரணங்களினால் வெளியே சென்று சூரிய கிரஹணத்தைப் பார்க்க முடியவில்லையே என்ற ஏக்கம் இன்னமும் தீரவில்லை.

ஜூலை 2, 2019-ல் அமெரிக்காவின் தென் பகுதியிலும், தென் அமெரிக்காவிலும், பசிஃபிக் கடல் பகுதியிலும் மீண்டும் முழு சூரிய கிரஹணம் காணப்படும் என்று அறிகிறேன்.

கடைசியாக இந்தியாவில் முழு சூரிய கிரஹணம் பார்த்தது 1980 ஃபிப்ரவரியில். அப்பொழுது சண்டிகரில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்த நேரம். ஊரே அடங்கிப் போயிருந்தது. யாரும் – ஈ, காக்கை கூட - பொதுவாக வெளியே காணவில்லை. இப்பொழுதுள்ள விழிப்புணர்வு அப்பொழுது கிடையாது. கிரஹணத்தைப் பற்றிய பல பழங்கால நம்பிக்கைகளுடனேயே மக்கள் (என்னையும் சேர்த்து) வாழ்ந்து வந்த காலம் அது. கிரஹணத்தின் போது எதுவும், தண்ணீர் கூட, சாப்பிடக் கூடாது. கிரஹணம் முடிந்தவுடன் குளித்து பெற்றோர் இல்லாதவர்கள் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும். கிரஹணத்தின் போது பல கேடு விளைவுகள் நடை பெறலாம் என்ற பலத்தை நம்பிக்கை இருந்து வந்தது. (கிரஹணத்தையொட்டிதான் தமிழ் நாட்டில் ஒரு கட்சியின் இரண்டு துண்டுகள் ஒன்றிணைந்தன, இது நல்லதா, கெட்டதா என்று காலம்தான் பதில் சொல்ல வேண்டும்.)

அதற்கும் முன்பு எப்பொழுது பார்த்தது என்று சரியாக ஞாபகம் இல்லை. சிறு வயதில் ஒரு முறை பார்த்ததாக நினைவு. அப்பொழுதெல்லாம் ஒரு கண்ணாடித் துண்டை எரியும் விளக்கிலிருந்து கிளம்பும் கரியை படிய வைத்து அந்தக் கறுப்புக் கண்ணாடி கொண்டு முழுமையடையாத சூரிய கிரஹணத்தைப் பார்த்த நினைவு இருக்கிறது. அப்பொழுது கூலிங் கிளாசஸ் எல்லாம் எங்களில் யாருக்கும் கிடையாது. பெற்றோர்களும், பெரியவர்களும் கிரஹணத்தின் போது எது செய்யலாம், செய்யக்கூடாது என்பதில் ரொம்பவும் கண்டிப்பாக இருந்தார்கள். அந்த நேரம் பார்த்துதான் அதிகமாக பசிக்கும். ஆனால், சாப்பிட முடியாது.

அடுத்த முழு சூரிய கிரஹணத்தை பார்க்க இருப்பேனா…தெரியாது?


Monday, August 21, 2017

21.08.17 கடந்த வார நாட்குறிப்பு

21.08.17 கடந்த வார நாட்குறிப்பு

மீண்டும் தொடர்ந்து முகநூலில் எழுத வேண்டும் என்று ஆவல். கடந்த இரண்டு மாதங்களுக்கு மேலாக ஆங்கிலத்தில் இரண்டு பொது அறிவுப் புத்தகங்கள் எழுதுவதில் மூழ்கியிருந்தேன். அதனால் வேறு எதைப் பற்றியும் எழுதத் தோன்றவில்லை.

பொழுது போக்குக்கு முன்னெல்லாம் தமிழ் திரைப் படங்களையும், ஆங்கிலத் தொடர்களையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால், கடந்த சில மாதங்களாக தமிழக மற்றும் தேசிய அரசியல்வாதிகளும் பத்திரிகை, தொலைக்காட்சி ஊடகங்களும் திரைப் படங்களைத் தோற்கடித்து நமக்கு கேளிக்கை பொழுதுபோக்குக் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதனால், ஒரு நாளைக்கு மூன்று முறை செய்தி சுருக்கங்களைப் பார்த்து விடுவேன். அரசியல் பற்றி நிறைய எழுதலாம். கமலஹாசன் சொல்வது போல நானெல்லாம் எப்பொழுதோ அரசியலுக்கு வந்தாகி விட்டது. வெளிப்படையாக கருத்துக்களை எழுதுவதும் பேசுவதுமில்லை. அவ்வளவுதான்.

பொதுவாக, எல்லா வாரமும் ரங்கராஜ் பாண்டேயின் ‘கேள்விக்கென்ன பதில்’ நிகழ்ச்சியைப் பார்த்து விடுவேன். பல அரசியல்வாதிகள் பாண்டேயின் கிடுக்கிப் பிடி கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்ல முடியாமல் உளறுவதும். சமாளிப்பதும், வழிவதும் நல்ல கேளிக்கையாக இருக்கிறது. ஆனால், என்னவோ கமலஹாசனுடனும், பார்த்திபனுடனும் பேசும் பொழுது மட்டும் பாண்டே ரொம்பவும் பவ்யமாகவே நடந்து கொண்டார். அதே போல, மத்திய நிதியமைச்சர் அருண் ஜெட்லியுடன் பேசும் பொழுது பாண்டேயின் ஆங்கிலப் புலமை பொங்கி வழிந்து கொண்டிருந்தது. இருந்தும் பாண்டே அடக்கியே வாசித்தார். அவர் பேசும் தமிழில் ல, ழ, ள- வை பிழிந்தெடுக்கிறார்.

எனக்குப் பிடித்த இந்த ‘கேள்விக்கென்ன பதில்’ நிகழ்ச்சியை ஏனோ நேற்று (20.08.17) முதல் யூடியூபிலிருந்து அமெரிக்காவுக்கு கிடைக்காமல் செய்து விட்டார்கள். எனக்கு மிகவும் வருத்தம். இந்தியத் தொலைக்காட்சிகளை இங்கே பார்க்கும் வசதியை எனக்கு நான் ஏற்படுத்திக்கொள்ளவில்லை.
அதே போல பான்டேயின் மக்கள் அரங்கம் (தந்தி டீ.வி) நிகழ்ச்சியையும் யூடியூபில் பார்த்து விடுவேன். இதையும் நிறுத்திவிடுவார்களோ என்னவோ?
கருத்தரங்கம் என்ற பெயரில் ஆங்கிலம் மற்றும் தமிழ் தொலைக்காட்சிகளில் காட்டப்படும் காட்டுக் கூப்பாடுகளை நான் பார்ப்பதில்லை. அதுதான், முக்கியமாக க்ளிப்பிங்களை முக நூலில் பலர் பதிவு செய்து விடுகிறார்களே!

ஒரு விசேஷ நாள் வந்து விட்டால் போதும். எல்லாத் தொலைக்காட்சிகளிலும் ஒரு பட்டி மன்றத்தை வைத்து விடுகிறார்கள். அரங்கம் நிறைந்து வழிகிறது எல்லா பட்டி மன்றங்களிலும். அல்லது நிரம்பி வழிவது போல காட்டுகிறார்களா என்று  தெரியவில்லை. இந்த பட்டி மன்றங்களில் நடுவர்கள் படுத்தும் பாடு ரொம்பவும் கஷ்டமாக இருக்கிறது. நடு நடுவில் புகுந்து அவர்கள் செய்யும் வியாக்கானம் தாங்க முடியவில்லை. இந்தப் பழக்கம் எப்பொழுதிலிருந்து என்று புரியவில்லை. ஆனால், எல்லோரும் காமெடியாகப் பேச வேண்டும் என்பதில் குறியாக இருக்கிறார்கள்.

ஐஃபோன் கையடக்கமாக இருப்பதால் அடிக்கடி முகநூல் பார்ப்பதற்கு வசதியாக  இருக்கிறது. இப்பொழுது முகநூலில் மிகவும் பாப்புலராக இருப்பது ‘ஸ்மூல்’ என்ற செயலிதான் என்று நினைக்கிறேன். பல பாடக பாடகிகள் நன்றாகவே பாடுகிறார்கள். பழைய எம். எஸ். வி பாடல்களானால் கேட்பேன். மற்ற பாடல்களை கேட்பதற்கு ஏனோ மனம் நாடுவதில்லை.

பலர் எங்கெல்லாமோ தேடிப் பிடித்து செய்திகளையும், வீடியோக்களையும் முக நூலில் பதிவிடுகிறார்கள். சமூக வலை என்பது எவ்வளவு வீச்சு உள்ளது என்பது நன்கு புரிகிறது.

தேசிய பங்குச் சந்தை பத்தாயிரத்தைத் தொட்டுவிட்டு இப்பொழுது பல நாட்களாக ஊசலாடிக்கொண்டிருக்கிறது. கை வைப்பதற்குப் பயமாக இருக்கிறது. முன்னே அடி வாங்கியது நன்றாக நினைவிருக்கிறது.

ஒரு சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, இன்று பக்கத்திலிருந்த ஆஞ்சனேயர் கோவிலில் சத்சங்கத்தில் ஒரு பஜனைப் பாடலை  நான் பாடியது மனதுக்கு நிறைவாக இருந்தது.


நாளை மீண்டும் எழுத முயற்சிக்கிறேன். வணக்கம்.

Saturday, July 22, 2017

22.07.17 Policy Disruptors in Indian Economy

22.07.17 Policy Disruptors in Indian Economy

The recent policy decisions on demonetization of higher denomination of Indian currencies and implementation of Goods and Services Tax have generated so much heat and debate among the public – both informed and ill-informed. Everyone has become an expert commentator now. That includes me too.

Every government has been taking policy decisions as a matter of routine; however, some of them have disrupted people’s life so much that they were tantamount to life-altering changes.

In the past too, India had faced several policy disruptors that seriously altered the life of the common man. Some of them were:
1. Nehru’s socialistic policies towards industrialization of India through public sector investments, immediately after India’s independence
2. Green Revolution and White Revolution policies during the 1960s & early 1970s
3. Indira Gandhi’s decision to nationalize banks and insurance business during 1969 and after
4. Economic liberalization initiated by P.M. Narasimha Rao and F.M Manmohan Singh during 1991 and after
5. Demonetisation of higher value currencies during November 2016
6. Introduction of GST on 1st July 2017
There may be others too, but I am mentioning only a few major economic policy disruptors.

When every one of these policy disruptors came into effect, there were vociferous criticisms from several quarters and also widespread support from other sections.

Generally, people tend to react overzealously prematurely, not wanting to wait for some time for the policy changes to produce the intended results. As the decision makers in India have always had to take the impact of their decisions on their electoral prospects into account, they had also shown kneejerk reactions to public anger against some of their policy decisions, however well-intended their decisions were. Net result: the policy changes were introduced in half-hearted measures, slow paced, compromised on several counts, and marred by political calculations.

Probably, the people were never properly informed and educated on these policy changes. Probably, the decision makers failed to take the nation along while taking disruptive policy change decisions.

Yet, the fact remains that these policy disruptions have a long term effect; sometimes, it also takes time to fully realize the impact of these policy disruptions on people’s life. For instance, when Sri P. V. Narasimha Rao, the then Prime Minister and Dr. Sri Man Mohan Singh, the then Finance Minister brought in liberalization of economy during the early 1990s, there were widespread criticisms. Very little, people realized that many of these criticisms came from people with vested interests who never wanted to lose their control over things and events that they enjoyed during the license and permit raj. But, some 20-25 years down the line, today, if India is competing with some of the world economic powers in every front, the credit must go to the Rao and Singh combine. People of India, today, enjoys a lot more comforts of life because of economic liberalization. However, it must be admitted that even then, the liberalization was not done with full force as it should have been done because Mr. Rao government didn’t enjoy the support of the law makers and were apprehensive of people support. Of course, they were also under the compulsion to introduce those policy changes to bail out the country.

The same way, the recent disruptors: demonetization of higher value currencies and introduction of GST need to be viewed with the same long term approach. They were far reaching decisions, complicated, and will impact people’s life in different ways – benefitting some and affecting some. Yet, we need to wait for some time for these policy changes to bring about the intended effects. Somehow, I strongly feel that most people tend to rush with criticisms rather than wait. In this, unfortunately, most people tend to be misguided by self-centered politicians, media, and vested interests.

The major disruptors I have mentioned had all brought tremendous good for the nation and the people, in the overall sense, though there were some unintended negative effects too. For example,
1. The country became a strong producer of steel, cement, and electricity due to Nehru’s industrialization policy.
2.  India is now self-sufficient in production of food grains and milk.
3.  Banking and insurance spread to several small villages, benefitting millions of poorer sections of the people due to nationalization of banks and insurance by Indira Gandhi.
4.  Indians got access to several world-class goods and services that also induced positive changes in our standards of production and delivery of goods and services. We became more efficient and quality conscious. Millions of poorer families became affluent. All these happened due to liberalization of economy by Rao and Singh.
5.  The impact of demonetization is still to be fully understood. Only time will tell the positive impacts. The same with introduction of GST too.


So, let us wait for the full impact of demonetization and introduction of GST to take place. Hell is not going to break lose right now. There will be inconveniences everywhere. Vested interests will continue to criticize. Let us not be misled by people with vested interests. 

Friday, July 21, 2017

21.07.17 Check Dams

21.07.17 Check Dams

My motivation to write about check dams emanates from a report titled “Check Dam could address salinity,” I happened to read in today’s The Hindu.  

I have written and published an English novel titled: WHAT, IF OUR DREAMS COME TRUE! AN UNCOMMON MEETING WITH LORD SIVA. The book is about the life experience of an enlightened individual and his struggles and achievements, told in first person. Of course, for the narrator, it was no struggle or achievement – just finishing the agenda for which he came into being.

Here are the 7 of my dreams that eventually found their way into the book:
1.     Preventing flash floods by building check dams across         several small rivers
2.     Protecting the centuries-old assets of the temples from the     exploiters
3.     Eradicating begging, especially child begging
4.     Developing Sports in India as a Movement and make           many youngsters world-class champions
5.     Providing true autonomy to village administration (Gram     Swarajya on the models dreamed about by Gandhiji to         help rural development)
6.     People’s integration through people’s interdependence

The 7th is: For an individual to fight for these dreams he would need to be highly enlightened so that he is fearless, honest, determined, have no self-interest, maintains inner integrity, and loves our nation. Gandhiji was one such person in our recent history. He was also one of the most difficult to understand. That was the kind of narrator of this story in the book.

While preparing for the book, I tried to do some detailed research on all the seven topics.

While searching for ways to prevent flash floods, I came across several articles written by various professionals supporting construction of check dams, vis-à-vis, big water reservoir dams, which serve other purposes like generation of electricity etc. I learnt that check dams were effective in preserving the ground water potential, preventing flash floods, and protecting the flora and fauna of the region; they need less money, can be organized with local indigenous labor, don’t need enormous technological support, and so on. So, I borrowed the idea and built one whole episode, where the hero of the novel went about organizing construction of check dams on the hilly terrains across Tamirabarani River.

In the same way, in another episode, the people of a group of villages decide to construct another check dam in another place with their own personal finances and borrowing from the banks, rather than relying and waiting for the government to decide, plan and construct. Here, the question was: Do the people of a group of villages have the power to decide what development project they need and how they want to go about implementing the project?

Now, the current news report says check dams can present salinity of the water too.

There are 7 episodes in the book, each depicting approximately 7 years of life of the narrator, in 7 different places, along the River Tamirabarani – all abodes of Lord Siva.


The book: WHAT, IF OUR DREAMS COME TRUE! AN UNCOMMON MEETING WITH LORD SIVA is available on www.pothi.com, I would recommend this book to every avid reader. Books are great gifts. Please buy one today. Send your comments on the book. Greetings!

Tuesday, July 11, 2017

12.07.17 Ravi Shastri as the Head Coach for the Indian Cricket Team

12.07.17 Ravi Shastri as the Head Coach for the Indian Cricket Team

A ticklish issue has now been resolved. Another possible disaster averted. The BCCI has taken the tacit approval (or was it, a clear prior approval?) from Kohli, the Indian Captain to appoint Ravi Shastri as the Head Coach.

No one can deny the essential need for some constructive cooperation and coordination between the captain of a team and the coach. No one desires to have another Greg Chappel experience in our Cricket, recent shadow duel between Kumble and Kohli behind the screens notwithstanding.

Yet, something doesn’t seem alright.

It is the board who controls the game, has every prerogative to decide on team, coach, and manager selection, the finances, the itinerary, etc. Informal consultations among all stake holders are always useful. Professional management of the game is of utmost necessity. Professional integrity is required in every process from everyone involved.
Still, does the Board need the nod of the captain to appoint a head coach? Why so much dillydallying about the appointment?

The role and objectives of the captain of a team and the role and objectives of a coach are quite different, though there will be a lot of convergence of the objectives. Each one has to discharge his/her duties towards the objectives agreed upon while being selected for the particular role. The Board has every right to demand fulfilment of those expectations agreed upon at the time of appointment from every member of the team and its management.

Now, a serious question has unintentionally crept in. Who is the boss? Is it the Board or the Captain of a team?

This is bad for the game. The Board has set a bad example.

The real issue is: Money. After all, our cricket board is not participating in an Olympic event, where they get only medals and certificates. Cricket is no more the game when players played for the country, and for the passion of the game. They play for the money in it too.

When IPL was first introduced, however much it looked very luring and captivating, the game of cricket had died. Players from different countries have now become thick friends and colleagues, playing for IPL. How would they suddenly shift their allegiance to the national team while playing against another country? They need to have two hats, dropping one and putting on another during different games.

Today, everything is commerce and money. I know I can’t complain.

Now Ravi Shastri has to be extra careful, dealing with Kohli, the captain. He can’t afford to apply sticks when things go wrong and still produce the result expected from him.

But then, who cares, as long as the Board, the player, and commercial advertisers make their money? International players would continue to eagerly look for the auction of players for the next IPL. The money lures, and the money corrupts, and corrupts absolutely.


Saturday, July 08, 2017

“கிள்ளியூரில் பிறந்தது ஒரு கதை” - என்னுடைய புதிய குறு நாவல்

07.07.17


நான் எழுதிய “கிள்ளியூரில் பிறந்தது ஒரு கதை” என்ற குறு நாவல் நேற்று போத்தி.டாட்.காமில் ஈ-புத்தகமாக வெளியிடப்பட்டது. தற்போதைக்கு விலை கிடையாது. இலவசமாக இந்தப் புத்தகத்தை வாங்கிப் படிக்கலாம். படித்து மகிழுங்கள். உங்கள் கருத்துக்களைத் தெரிவிக்கவும்.