BACK IN TENKASI

Once again, I am happy to be back in Tenkasi. Nearly six and a half months had flown past in the company of our children and grandchildren in the U.S.A, before I blinked my eyes. It was, once again, a memorable experience spending time with the little ones and watching them grow.

Back in India…………..

Chennai International Airport Terminal bears a new look and appears a lot more decent now. Yet, outside the airport terminal, as we negotiated through the small taxi-lanes to the exit, the sight on either side was shocking and disgusting. Mounds of garbage were lying uncollected. What image are we projecting about India?

It was six in the morning. The weather was good. The GST Road was filled with traffic, right from the early morning. Omni buses from several towns in Tamil Nadu, reaching Chennai were competing with each other for the little space on the GST Road, which was already cramped with the Metro Rail construction work. The road now appeared still narrower. Lane discipline was, as usual, absent. Rather, I realized that if one sticks to the lane discipline, it might take an eternity before one reaches his or her destination. Traffic was free-for-all. Driving a car looked a child’s play to me in the USA.

Fortunately, we didn’t suffer much jet lag. The morning was spent in attending to a few urgent needs pertaining to my hearing-aid and eye glasses. At the hearing-aid center, the audiologist patiently reprogrammed my hearing-aid, though I wasn’t fully satisfied. I complained that the batteries, they sold me lasted only five-six days. The billing staff initially tried to act smart, not wanting to own any responsibility for the poor quality of the batteries. He agreed to replace the two batteries, only after I argued, unwillingly, about the need to trust me about my complaint. Here, in India, many sellers take the buyers for a ride with great impunity and don’t trust the customer easily. I compared this with my experience in the USA a few years ago when I went to COSTCO with a complaint about my watch. I didn’t even remember when I bought it from them. Without raising a single question, they refunded the whole money to me.

Outside the hearing-aid center in Ashok Nagar, I waited patiently for an auto who would agree to take me back home strictly on ‘meter charges.’ I would have tried with at least a dozen autos. None agreed to come on ‘meter charges.’ They either wanted an arbitrary amount, or something extra over the meter charges. Nothing had changed in Chennai, at least regarding the auto rickshaws. The government must definitely be knowing this and they seem to be helpless about the monstrous auto rickshaw drivers’ union. One should have all the time and patience to lodge a complaint to the police.

I had booked a sleeper bus to Tenkasi and boarded from Koyembedu omnibus terminus. This is a place where thousands of buses arrive and depart every day, generating crores of money as revenue for the bus operators as ticket collection and to the government in the form of license fee. Yet, ever since I had known this place, this terminus had remained shabby, dirty, and waterlogged. Buses were parked haphazardly, public toilets were broken, and there was absolutely no facility for the passenger. The drivers and the staff working in the terminus must be personification of endurance, using this terminus every day.

Now, back in Tenkasi………….

Even as our bus approached Kadayanallur, the whole scenario had changed quite dramatically. This is Courtallam Season time. The usual seasonal winds are blowing strong. There is no water in the Courtallam waterfalls – thanks to the scarcity of rains in the adjacent Kerala hills. Yet, the buses and the trains arriving at Tenkasi are full of tourists hoping to enjoy the ‘Season.’  I am told many go to Papanasam from here. Afternoons are quite hot. However, one’s mood gets lifted when we sit outside our house on the verandah and do nothing except enjoying the cool breeze in the morning and evening. Vinayaka tiffin center on the Tenkasi-Courtallam road is doing a roaring business, visitors having to wait long for a seat in the small cramped place. However, their tiffin items – especially vada, varieties of dosas with green leaf, garlic, vegetable, onion rava, poori and masala - are some of the best in the region. The four ‘ratha-veedhi’s around the main Tenkasi temple are swamped by tourist vehicles, leaving very little place for genuine vehicle owners who drive to Tenkasi. The cement road built around the temple is full of pits and potholes, developed within one or two years of laying, I don’t know how. It is a moot question whether the contractors used cement or sand for the supposedly concrete road. Again, the people are, as usual, indifferent to any inconvenience, and there is a general apathy towards maladministration.

Just happened to talk to a few, casually, and I am horrified by the stories of corruption everywhere. Tamil Nadu seems to be leading the way in matters of corruption. Here, nothing moves without some underhand dealings. I am sorry, we haven’t changed.

Finally, all of a sudden, everyone in Tamil Nadu had become conscious of the ill-effects of liquor and drinking. All politicians, excepting the ruling ones, have taken to beating the drums, showing one-upmanship in demanding abolishing the liquor shops. They all shed crocodile tears. The only reason: the forthcoming elections to the State Assembly during 2016. They all have a found a weapon to embarrass Madam Jeyalalitha, the Chief Minister. She could neither agree nor disagree to the demand for introducing prohibition in the State. Caught between devil and the deep sea!

At the national level, the Congress Party and the entire opposition, not to forget the BJP’s own senior politicians, are trying very hard to embarrass Narendra Modi, the PM as much as possible. Like Narasimha Rao, who ran a minority government a couple of decades ago, Modi is certainly trying to bring about a change about India matters. I don’t think, he would be allowed by the corrupt political system in the country.

Yet, whatever I have said and written, I realize this is my place. This is my country. This is where I belong to. This is where I have a scope to do something differently. This is where I can show who I truly am. This is the place I love.

I love Tenkasi!

WHAT, IF OUR DREAMS COME TRUE! AN UNCOMMON MEETING WITH LORD SIVA

“What, If Our Dreams Come True!” is an Epic-style novel written by me. It is my first novel in English. It is my first full-fledged, published novel too.

What this novel is about

We all have dreams – both pleasant and unpleasant. Many psychoanalysts say that dreams result from our deep-rooted memories, emotional impacts from our past experiences, and our desires. Many times, we wish if only our dreams really came true. Other times, we pray that our dreams never come true.

We are all sensitive to things happening around us. This novel is an outcome of my anguish, my aspirations, my dreams and my emotional disturbances over many events. I was inspired by many news reports, books and articles of a few famous authors and columnists, and teaching from my gurus, to write this novel.

I believe, we can all collectively make this Earth, a better place to live in. We only want to be inspired. We await a trigger. We are all connected in some way. Relationship is the most important thing in life, and I believe it is worthwhile sacrificing anything and everything for the sake of relationship, though I myself struggle, imperfectly, towards this goal.

To achieve anything worthwhile, our physical, mental and psychological strength alone are not going to be sufficient. One needs spiritual strength too. One needs Grace. One needs Blessings.

Now, this story is about Poorna Chandran….

Poorna Chandran@Poornan, the narrator of the story in the novel starts off his life as a naïve, village teen, around the year 1945. Everything changes for him one day. He has severe stomach pain. Medicines fail to give him relief. All of a sudden, Lord Siva appears in his dreams and promises to cure him instantly on a condition that Poornan meets with him in seven of HIS places. His stomach pain is gone. The village astrologer opines that Poornan shouldn’t ignore Lord Siva’s ordain, lest he invites HIS wrath. So, on his advice, Poornan sets out along the banks of the river Tamirabarani – the perennial, sacred river of Tirunelveli District of Southern Tamil Nadu – to meet Lord Siva.

His first destination is Courtallam, famous for its waterfalls, herbs and siddhiks and most importantly, Chithra Sabhai, one of the seven abodes of Lord Siva. There, he encounters one siddhik who changes everything for him in his life. Incredible, nerve-racking experiences happen to Poornan during his encounter with the siddhik.

Armed with his experience at Courtallam, Poornan moves on to six more places along the river Tamirabarani. In each of these places, he has something, very significant, waiting to happen.

What happens in those places? You must read the entire novel to know………….

Epilogue

It took nearly two and half years for me to complete this novel in all respects. The novel took me to several small villages, towns, and temples along the river Tamirabarani and I gained richly from my visits, about my place.

The river Tamirabarani is, probably, the only river of Tamil Nadu to originate, run through, irrigate and merge with the sea within the State of Tamil Nadu. I read with great interest a book “Tamirabarani Mahatmiyam” published nearly a century back, lent to me by retired Professor Sri Sitaraman, one of my well-wishers in Tirunelveli. I read with great awe the mythological stories associated with the river. Another book “Tamirabarani Karaiyinile” written by Sri Muthalankurichi Kamarasu gave me a lot of insight about the river and several pilgrim centers around the river. This book, particularly, encouraged me to visit the ‘Nava Kailasa’ and ‘Nava Thirupathi’ kshetras on the banks of the river. I was only stopped at Sernthamangalam along the river, beyond which, I was advised I wouldn’t be able to go on my own as the river merges with the sea a few miles down the village.

I waited for more than a year to peep into the historic Chithra Sabhai and its paintings at Courtallam, which was closed for a long time for renovation works.

An Islamic stranger, whom I accidentally met in a tea shop at Kayalpattinam gave me very interesting information about the place and its surroundings that inspired me to pen a whole episode in this book.

In Cheranmahadevi, I had to wait for more than an hour for the temple priest to arrive to open the Siva temple on the banks of the river. The railway bridge across the river, touching the temple and the surrounding greenery inspired me to write another whole episode.

I learnt a lot from the priests of the magnificent Siva temples at Brahmadesam and Tiruppudaimaruthur. The bathing ghat along the river Gadana, a tributary of the river Tamirabarani at Tiruppudaimaruthur inspired me to write another episode of this novel.

I was awe-struck by the architecture of the Siva temple at Brahmadesam, built during the Rajendra Chozha period, almost a millennium back. The tall ‘Maruthu’ trees lined along the steep banks of the river at Ambasamudram formed a tantalizing arcade and lead one to the other Siva temple built during the same Chozha times. This, along with the steep stone steps just outside the Siva temple at Papanasam inspired me to write another episode.

When I crossed the old check dam along the river at Srivaikuntam and entered the town, I marveled at the uniqueness of the place – a holy place for both Vaishnavaites and Shivaites, a place where Lord Siva and Lord Narayana confluence – as a standing message about the Oneness of God. A place where all souls merge into One – Vaikuntam.

Rather, I can now write another entire book about how I wrote this novel.

I thank God for inspiring me to write this unique novel and I remain blessed.

“WHAT, IF OUR DREAMS COME TRUE! AN UNCOMMON MEETING WITH LORD SIVA” book is available on www.amazon.com as a kindle version and on www.pothi.com as print version.

I intend to serialize the novel through my website www.tnneelakantan.com and one chapter will be released every Saturday. I request readers’ to send their comments to info@tnneelakantan.com or neelkant16@yahoo.com

“Poornamadha Poornamidham Poornaath Poornam Udhachyathe!

Poornasya Poornamaadhaaya Poornamevaa Vachishyathe!

Ohm Shanthi, Shanthi, Shanthi hi!”

*****

SAKTHIY SANGEETHA ACADEMY - 3rd Anniversary Celebrations

    

These pictures were taken during the 3rd Anniversary Function of SAKTHIY SANGEETHA ACADEMY, a unit of L.N.CHARITABLE TRUST, MELAGARAM, TENKASI. The function was presided over by Mridanga Vidwan Dr.Madurai K. Thiagarajan, Professor of Mridangam, Sathuguru Sangeetha Vidyalaya Music College, Madurai. Rotarian and Philanthropist Sri M.R.Azhagaraja, Owner, Ananda Saw Mills, Tenkasi was the Chief Guest. His Holiness Jagadguru Siddeswarananda Bharathi Swamigal, Peedadhipathi, Siddeswari Peedam, Mounaswamy Mutt Courtallam graced the occasion and blessed the children. Our Mridangam and Vocal students exhibited their lessons on the stage. Selvan Purushothaman, M.Sc and M.Dance and his students gave a Bharathanatyam performance. The function was held on Saturday, the 3rd January, 2015. The function was well attended and there was overall appreciation of the entire effort. We thank all our patrons, parents, the  children, friends and relatives for  their support to our efforts towards YOUTH DEVELOPMENT.

Why we in Tamil Nadu are still unable to eradicate begging in public places?

I was returning from Madurai by train, a couple of days ago. At Thiruthangal station, an adolescent boy, his hands crippled somewhat, came begging window after window, with very little success. When he knew that I was about to take out my wallet to offer him some money, he made a request to give him ten rupees so that he could eat something for the day. I was upset by his demand and offered him the customary two-rupee coin from my wallet. Just then, the train started leaving the station and his demand for a ten rupee note kept pounding me for quite some time. My initial irritation about his demand vanished and I regretted not giving him what he wanted. He must have been helpless in making an outrageous demand while begging. What worse thing one can do in life than begging, giving up one’s self-dignity and respect?

Either the same day or sometime around the same day, I read the news in the papers that the government of Tamil Nadu was proposing to start selling many grocery items at half the price under the AMMA scheme. After all, how many selling outlets the government can open? Can they meet the demand of the entire State and its poor? What has the government done to help the real poor who beg on the streets? Tamil Nadu is a unique State where one finds begging still going on strong in many public places even while there is a tall claim of all round progress.

The sight of begging in public places by pathetic people had touched and altered my own conscience over the time. A decade or so back, I was repelled by such sights, but not anymore. Now I offer whatever change I keep in my pocket to whosoever begs me. I don’t know whether it is right to encourage beggars or not, but this is the best I am able to do.

Seeing begging in public places had pricked me time and again that I chose eradicating begging as an important theme for one of the episodes in my novel: WHAT IF OUR DREAMS COME TRUE! AN UNCOMMON MEETING WITH LORD SIVA. This novel was self-published on Amazon.com last year. I thought I would reproduce some excerpts from this Episode in my blog during the next couple of weeks for the avid readers’ benefit.

Here, you go….

Before that, to tell readers briefly, what this novel is about….. Poorna Chandran, or, in short Poornan, gets cured of his acute stomach pain after he had a dream in which Lord Siva appears and ordains his meeting HIM in seven of HIS places. Not wanting to antagonize Lord Siva, he starts with Courtallam, a river town, where he meets with an incredible mystical experience and from there he goes to six more places along the banks of the river Tamirabarani, the perennial river of southern Tamil Nadu. In each of these places, he meets with some unique challenges. How he meets these challenges is the crux of the novel. There are thus seven episodes in the novel.

Here, you really go….. 

********************************************************************************

EPISODE 4

My days with Sri Ammanathar at Cheranmahadevi

Chapter 34

“Don’t you feel bad about begging?”I asked bluntly, looking at the middle aged man sitting outside the Siva temple at Cheranmahadevi. He looked well built, tall and healthy. He wore a small piece of saffron cloth below his waist, exposing his large belly. His whole body was painted with ‘vibhuthi’ and had turned white. His forehead bore a large sized round mark of ‘kumkum’. He had wound around his neck a thick ‘rudraksha mala’ that didn’t appear original. He had fully tonsured his head and shaved his face. 

“No, Ayya. Rather, I feel good!” He too replied swiftly. (‘Ayya’ is a Tamil word to denote ‘sir’)

“But why? Is anything wrong with you? You seem to be physically alright.” I didn’t want to give up on him.

“Why not, Ayya? Life is easy this way. When I was willing to work, they cheated me and browbeat me. Now my life is very comfortable. I make here more than what I need for a day. Besides, you know, I help a lot of people earn punya (good deeds) and attain moksha (salvation) by receiving alms from them. But for people like me, many would be dangling above the boiling oil in the hell.” He laughed aloud and continued, “Which one do you want Ayya?  Heaven or hell? Please offer me something.” His tone was full of sarcasm.

I scrounged my inner shirt pocket, found a one rupee coin and offered it to him. That was the only treasure I had with me at that time.

“But would you come with me if you were offered a place to stay, food to eat, and good clothes to wear?” I was a nomad myself, with no place of my own and with no belongings other than a small shoulder bag. I must be crazy to make an offer to him.

“No! No! You seem to be no different from a few other haughty people who had given me a similar offer before. You ask me to do a lot of menial work and pay me peanuts. Why would I need to be working if I can make a living doing nothing?” He turned his head away from me and looked at a young couple coming out of the temple, “Ayya, Amma please offer me something. Be it punya to you both. May it bring luck to you, O Amma!”

It was obvious that he was not keen to pursue the conversation with me anymore.

I was stubborn, still didn’t want to give up on him and told him sternly, ‘Look, you are going to come with me one day!’ I didn’t wait for his response and left the place.

It was a Pradhosham day. People considered it an auspicious day, to visit Siva temples for the special poojas done to Lord Siva. On these days, a large number of saffron clad people waited outside the temple, near the entrance, carrying a small wooden bowl, expecting people to offer them alms. The temple was crowded and many put coins into their begging bowls. After all, everyone wanted to earn punya and no one desired to go to hell. I noticed that many among those who begged were quite able, but a few were old, disabled, sick or some even lepers. There were many small children too, among them, pestering visitors to the temple for alms. It was very pathetic to see even young children begging. ‘Can I do anything at all to help these children stop begging? I ruminated as I left. An idea was forming in my mind.

*****

“Ayya is calling you inside”, the dawali (the peon) outside the District Collector’s office, beckoned me.

I entered the large spacious office of Govind Singh, the District Collector at Tirunelveli. He was short in stature and looked miniscule, behind his oversized rosewood table.

“Please come! What new issues have you brought to me? I am sure you have something interesting.” He welcomed me with a broad smile.

Govind Singh, an Indian Administrative Service (IAS) Officer, belonged to Kapurthala in Punjab and was quite young for his official position. When he passed his IAS exams, he was pleasantly surprised to learn that he was allotted to Madras Cadre, by the Central Government. He had spent his school days in Madras when his father ran a small shop for automobile spare parts. His father died in a scooter accident and the family was forced to move back to Kapurthala. When he joined the government services in Madras, he still remembered bits of Tamil he had learnt during his early school days and that helped him a lot in his job. Linguistic chauvinism was the order of the day and the government expected all officers to use Tamil in all their official communication. Govind Singh’s Tamil was funny, but he managed. He was very simple, bold, tough and upright - called a spade a spade. But behind his tough postures, he had a kind heart that only few understood.

Govind Singh had joined the district administration only a couple of months ago, but he had heard about me and we became friends from our very first acquaintance. Thanks to Lord Siva and his projects, a nomad and the District Collector became friends.

Govind waited for a response from me and I was never good at being circumspect. “Can you please identify and allot some vacant land in Cheranmahadevi, for a good cause?”

He smiled wickedly. He knew my next project had already begun. Still, he asked, “What for?”

I explained. In less than seven minutes I was out of his room, feeling confident, looking forward to challenging years ahead. Lord Siva always had people working for Him.

*****

BACK TO TENKASI: மீண்டும் தென்காசியில்

குழந்தைகளை  நிறைய படிக்கவைக்க வேண்டும், வேலைக்கு அமெரிக்காவுக்கு அனுப்பவேண்டும் என்று கனவு கண்ட பல பெற்றோர்களில் நாங்களும் ஒருவர். தற்பொழுது கடந்த பதினான்கு ஆண்டுகளாக இரண்டு குழந்தைகளுமே அமெரிக்காவில். நாங்கள் இங்கொரு காலும் அங்கொரு காலுமாக ஓட்டிக்கொண்டிருக்கிறோம். ஆகாயவிமானங்கள் லாபகராமாக ஓடுவதற்கு ஆண்டுதோறும் அமெரிக்கா செல்ல டிக்கெட் வாங்கி எங்களாலான உதவியை செய்து வருகிறோம். அங்கே இருக்கும்பொழுது இந்தியா, தென்காசி நினைப்புதான். எப்படா தென்காசி திரும்பப்போகிறோம் என்று துடிப்பு, நமக்காகக் இங்கே ஏதோ காத்துக்கொண்டிருப்பதுபோல.

இந்த ஆண்டும் மார்ச் மாதம் இத்தாலியில் ஒரு பத்து நாள் சுற்றுப் பயணத்தை முடித்துக்கொண்டு அமெரிக்கா சென்ற நாங்கள், இருபத்தி நாலு மணி நேரமும் ஒரே மாதிரி 74 டிகிரி ஃபாரன்ஹீட் சூட்டில் இருந்துவிட்டு 23-ஆம் தேதி, சனிக்கிழமை சென்னையில் இறங்கியவுடன் முதலில் தேடியது எங்களுடைய கைக்குட்டையைத்தான், முகத்திலும் கழுத்திலுமுள்ள வேர்வையையும் அழுக்கையும் துடைப்பதற்கு. அன்று மாலையே சென்னையைவிட்டு தென்காசிக்கு ஓடி வந்துவிட்டோம். சென்னை பிடிக்காமல்தான் சென்னையிலுள்ள தனி வீட்டை வாடகைக்குக் கொடுத்துவிட்டு, தென்காசியில் ஒரு வாடகை வீட்டை ஏழு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பிடித்தோம்.

தென்காசி எவ்வளவோ மாறியிருக்கிறது. இல்லை வளர்ந்திருக்கிறது என்று பொருளாதார நிபுணர்கள் கூறுவார்கள்.  இங்கு வந்த பின் ஒரு வார இடைவேளையில்  நாங்கள் பார்த்ததில் என்னென்ன மாறியிருக்கிறது என்று யோசித்தேன்      

• வந்திறங்கிய மூன்று நான்கு நாட்களுக்கு வெயில் மதிய நேரத்தில் கொளுத்தியெடுத்தது. குற்றாலத்தில் சீசன் ஏறக்குறைய முடிந்துவிட்டதாகச் சொன்னார்கள். எங்கு பார்த்தாலும் வாகனங்கள். தென்காசி-குற்றால நெடுஞ்சாலையில் நடக்க முடியவில்லை. பல வாகனங்கள் இந்தச் சாலையை சோழவரம் ரேஸ் கோர்ஸாகத்தான் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இரண்டு சக்கர மோட்டார் வாகனங்களுக்கு எந்த அடிப்படை விதிமுறைகளும் கிடையாது. வண்டியின் வேகம் குறைந்துவிடாமல் பார்த்துக்கொள்கிறார்கள். எதிரே வரும் வண்டிக்காரர்தான் பார்த்துப் போய்க்கொள்ள வேண்டும். நடைபாதையைக்கூட (அப்படி ஒன்று இருந்தால்) விட்டு வைப்பதில்லை.
• தென்காசி பெரிய கோவிலைச் சுற்றி நான்கு ரத வீதிகளிலும் ஒரே வாகனங்கள் மயம். நடப்பதற்கும் நிற்பதற்கும் இடமில்லை. மூன்று ரத வீதிகளில் ஒரு ஆண்டுக்கு முன்னேதான் சிமெண்ட் ரோடு போட்டார்கள். இப்பொழுது பல இடங்களில் குழிகள். எப்படி என்று தெரியவில்லை. இருக்கக்கூடிய சின்னச்சின்ன இடங்களில் பல புதிய ஷோரூம்கள். எல்லாம் துணிக்கடைகள், டி.வி, நகைக் கடைகள். பணப்புழக்கத்திற்கு குறைவில்லை போலும். யானைப் பாலம் சந்திப்பில் சந்திரனில் உள்ள குழிகள் போல் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கும் மேலான குழிகளை பத்திரமாக பாதுகாத்து வருகிறார்கள். எது எதெற்கெல்லாமோஆண்டு விழா கொண்டாடுகிறார்கள். இந்தக் குழிகளுக்கும் கொண்டாடலாமே? இதைப் பாதுகாத்த அதிகாரிகளுக்கும், நகர சபை வார்டு கௌன்சிலர்களுக்கும், தலைவருக்கும், தற்போதைய சட்டசபை உறுப்பினருக்கும் விழா எடுத்து கௌரவிக்கலாமே? இவ்வளவுக்கும், எதிரிலேயே பழைய சட்டசபை உறுப்பினர் நிதியில் கட்டிய ஒரு பொதுக் கட்டிடம் வேறு. மூன்று ரதவீதிகளுக்கு சிமெண்டு ரோடு அமைத்த நகரசபைக்கு, தெற்கு மாசி மீது என்ன கோபமோ தெரியவில்லை. அதை மட்டும் இன்னும் விட்டு வைத்திருக்கிறார்கள். தென்காசி மக்களுடைய பொறுமைக்கும் ஒரு விழா எடுக்கலாம்.
• ரயில்வே மேம்பாலம் ஒரு அசுர மலைப்பாம்பு போல பயமுறுத்துகிறது. பாலத்தில் ஏறும், இறங்கும் இடங்களில், இரண்டு சக்கிர வாகனங்களை எந்தப் பக்கம் வேண்டுமானாலும் ஓட்டிக்கொண்டு போகலாம். யாரும் கேள்வி கேட்க முடியாது. ரயில் நிலையத்திலிருந்து மேம்பாலம் முடியும் பெட்ரோல் பங்க் பக்கம் காரை ஓட்டிக்கொண்டு வந்தால், ஓட்டுபவருக்கு குறைந்தது நான்கு கண்கள் வேண்டும். எந்தப் பக்கத்திலிருந்து மோட்டர் சைக்கிள் வருமென்று சொல்ல முடியாது. மேம்பாலத்தில் போட்ட விளக்குகள் வேலை செய்யவில்லை என்று தினமலர் பேப்பரில் போட்டிருந்தார்கள். ஒரு ஆண்டுகூட நிறைந்திருக்காது என்று நினைக்கிறேன். ரயில் நிலையத்துக்கு சென்றடையும் பாலத்துக்கு மிக அருகே பாதையை, ஒரு புராதனச் சின்னமாக அறிவிக்கலாம். நம்மை ஒரு நூறு ஆண்டுகளுக்கு பின்நோக்கி எடுத்துச் செல்லும். அவ்வளவு குழிகள். ரயில் நிலையமோ புத்தம் புதியதாக மிக அருமையாக இருக்கிறது. இந்தப் பாதை மட்டும் என்ன பாவம் செய்தது என்று தெரியவில்லை.
• புராதனச் சின்னங்களாகச் சேர்க்க தகுதி பெற்ற இன்னொரு பாதை மின்னகரிலிருந்து இலஞ்சி குமாரர் கோவில் செல்கிறது. ஒரு பாதை புதியதாகப் போட்டால் ஒரு வருடம் கூடத் தாக்குப்பிடிக்கக்கூடியதாக இல்லாமல் எப்படி செய்வது என்பதை நமது காண்டிராக்டர்களையும், இந்த வேலையை மேற்பார்வையிட்ட அதிகாரிகளிடமும்தான் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ளவேண்டும். முனைவர் பட்டத்துக்கு ஒரு ஆய்வுத் தலைப்பாகக்கூட இந்த விஷயத்தை எடுத்துக்கொள்ளலாம். இப்படி இன்னும் சில பாதைகள் ஒரு வருடத்துக்குள்ளேயே காலி. பழி மழை மேலே.
• சென்னையில் ஆட்டோக்காரர்கள் எல்லாம் திருந்தி வருவதாகச் செய்தி. மீட்டர் போட்டுதான் ஓட்டுகிறார்கள் என்றும் கேள்வி. அவர்கள் விட்ட பழக்கம் இப்பொழுது தென்காசி போன்ற சின்ன நகரங்களுக்குப் பரவிவிட்டது போல. சென்னையிலிருந்து திரும்பி தென்காசியில் பஸ்ஸை விட்டு இறங்கியவுடன் ஒரு கிலோமீட்டர் தூரத்துக்கு ஆட்டோக்காரர் வாய் கூசாமல் எழுபது எண்பது ரூபாய் கேட்டார். ஓட்டுபவருக்கு ஒரு அலட்சியம் வேறு. மரியாதையில் முன்னேறிக்கொண்டிருக்கிறோம்.
• ஆட்டோவெல்லாம் கட்டுப்படியாகாது என்பதனாலோ என்னவோ, மோட்டர் சைக்கிளையே ஒரு டெம்போ வண்டி போல பயன்படுத்த மக்கள் பழகிக்கொண்டுவிட்டார்கள் என்று நினைக்கிறேன். பெரிய பெரிய  நீளமான இரும்புக் கம்பிகள், குழாய்கள் எல்லாமே மோட்டார் சைக்கிளில் பின் பக்கமாக உட்கார்ந்திருப்பவர்கள் வெகு லாவகமாக தோளில் சுமந்துகொண்டு செல்கிறார்கள்.
• தென்காசி-குற்றாலம் சாலையில் இன்னமும் மாடுகளை அதன் இஷ்டம் போல மேய்ப்பதற்கு கூட்டிக்கொண்டு போகிறார்கள். மேய்ப்பவர் பின்னால் எங்கேயோ வந்துகொண்டிருப்பார். வாகனங்கள் ஓட்டுபவர்கள் எப்படியோ இந்த மாடுகள் மீது மோதிவிடாமல் ஓட்டிச்சென்று விடுகிறார்கள். நமது ஓட்டுனர்களுக்கும் ஒரு பாராட்டு விழா எடுக்கலாம்.
• தென்காசியில் நாங்கள் வசிக்கும் பகுதி வெறிச்சோடிக் கிடக்கிறது. பல இளைஞர்கள் படித்து முடித்துவிட்டு வேலைக்கு சென்னை, பங்களூரு என்று போய்விட்டார்கள். சிலர் மேற்படிப்பிற்காக வேறு ஊர்களுக்குப் போய்விட்டார்கள். நாங்கள் வந்த புதிதில் (2006-07) இந்தத் தெரு எப்பொழுதும் கலகலவென்றிருக்கும். பல சிறுவர்களும், சிறுமிகளும் மாலையில் தெருவில் விளையாடிக்கொண்டிருப்பார்கள். நாங்கள் இங்கு வந்ததிலிருந்து இந்த இளைஞர்கள்தான் எங்களுக்கு நண்பர்களாகவும் பக்கபலமாகவும் இருந்தார்கள். இப்பொழுது ஒரு கையொடிந்தது போலத் தோன்றுகிறது. மற்ற சிறுவர்கள் இருக்குமிடம் தெரியவில்லை. வினாயகர் சதுர்த்திக்கு எல்லோரும் வந்திருக்கிறார்கள். அவர்களை மீண்டும் பார்த்துப் பேசுவது மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. அதே சமயம், அவர்களும். அவரவர்கள் வாழ்க்கையில் வளர்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதும் மனதுக்கு சந்தோஷமாகத்தான் இருக்கிறது.
• இன்னுமொரு CBSE  பள்ளி திறந்திருப்பதாகக் கேள்விப்பட்டேன். மகிழ்ச்சி. கல்விக்கு மிகப் பெரிய முக்கியமான ஒரு நகரமாக தென்காசியும் அதன் சுற்று வட்டாரமும் வளர்ந்து வருவது ஒரு நல்ல சேதிதான். அறிவையும் திறமைகளையும் வளர்க்கச் சொல்லிக்கொடுக்கும் அதே நேரத்தில் குழந்தைகளுடைய மனப்பான்மையையும் சரியாக வளர்க்க இந்தப் பள்ளிகள் உதவி செய்தால் இன்னும் நன்றாக இருக்கும்.
• வடை சுடும் கடைகள் அமோகமாக விற்பனை செய்து வருகின்றன. வினாயகா மெஸ்ஸில் எல்லா உணவுக்கும் விலையை தாராளமாகக் கூட்டி விட்டார்கள். என்ன செய்வது? ஆறு மாதம் கழித்து  நான் சாப்பாட்டுக்கு பச்சரிசி வாங்கப் போனால், நல்ல அரிசி கிலோவுக்கு ஐம்பத்தேழு ரூபாய் விலை சொல்கிறார் கடைக்காரர். ஒரு பெரிய நோட்டு எடுத்துக்கொண்டு போனால் ஒரு சிறிய பையில் காய்கறி வாங்கிக்கொண்டு வர முடிகிறது. அதுவும் இரண்டு நாட்களுக்குத்தான் வருகிறது.
• இரண்டு மூன்று அரசு அலுவலகங்களுக்குப் போக வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. அரசு அதிகாரிகள் உதவும் தன்மையோடு நன்றாகவே நடந்துகொண்டார்கள்.
• ஒரு பொது நல வழக்கில் உயர்நீதி மன்றத்தில் கொடுக்கப்பட்ட தீர்ப்புக்குப் பிறகு, குற்றால அருவிகள் சுற்றியுள்ள பகுதிகள் முன்னைவிட சுத்தமாக இருப்பதாகப் பேச்சு. இன்னும் போய் பார்க்க முடியவில்லை.
• தென்காசி வளர்ந்து வரும் வியாபரத்தலமாகவும் கல்வி மையமாகவும் மாறிக்கொண்டிருக்கிறது. விரைவில் ஒரு மாவட்டத் தலைமையகமாக மாறக்கூடும் என்று பேச்சு. விளை நிலங்கள் எல்லாம் கட்டிடங்களுக்காக விற்பனயாகிக் கொண்டிருக்கின்றன. ஆண்டு முழுவதும் வீசிக்கொண்டிருந்த காற்றைக் காணோம். (கடந்த இரண்டு நாட்களாக மழை. அதனால் குளுகுளுவென்றிருக்கிறது) பல பசுமையான இடங்களையும் காணோம்.  

எப்படியிருந்தாலும்,………………………..

தென்காசி தென்காசிதான். குற்றாலம் குற்றாலம்தான், செங்கோட்டை செங்கோட்டைதான். தென்காசியே உன்னை நான் நேசிக்கிறேன். ஆராதிக்கிறேன். மீண்டும் இங்கு திரும்பி வந்ததில் எங்களுக்கு மிக்க மகிழ்ச்சிதான். அவலங்களும் வாழ்க்கையில் ஒரு பகுதிதான் என்பதை ஏற்றுக்கொண்டு உன் அழகை மட்டும் பார்த்து வாழ்க்கையை ரசிக்கக் கற்றுக்கொண்டு வருகிறேன். எங்களுக்கு ஒரு இடம் கொடுத்ததற்கு நன்றி.

"What If Our Dreams Come True!" - my new novel

http://www.amazon.com/What-Our-Dreams-Come-True-ebook/dp/B00J6ZLNBU/ref=sr_1_1?ie=UTF8&qid=1395743374&sr=8-1&keywords=what+if+our+dreams+come+true

I am happy that my novel: What If Our Dreams Come True! - An uncommon meeting with Lord Siva has just been self-published on www.amazon.com and is available for buying for online reading - special price for Indian readers. It took nearly two years for me to ready this book for publishing. This novel took me to a number of small villages, towns, pilgrim centers for gaining firsthand information about the places along the holy Tamirabarani river, and also to several books about Tirunelveli District of Tamil Nadu in India, and several write-ups on the internet and the blogs. I am especially thankful to Wikipedia for the exhaustive information on any subject, for your asking. I was also influenced by the strong convictions of great leaders like Mahatma Gandhi, who had the moral and spiritual power of mobilizing people towards Freedom for India. I was also influenced by reading books of Thomas Friedman, Shashi Tharoor, The Autobiography of Yogi Yogahamsa Paramanand, Neale Donald Walsch, Translated works of Ramakrishna Mutt, Chennai on Upanishads and the likes. More than anything else, I was tremendously influenced by the great teachings of Sri Amma Bhagawan in Southern India, who gave me an entirely different view of life and continue to guide me as my Antaryamins.

Now, the book is in the hands of the readers like you to pass their judgments on my work.

To tell briefly about the book.....

"Poorna Chandran, or Poornam in short, has a rare dream wherein Lord Siva appears before him and offers to cure his acute stomach pain on a condition that Poornam meets with HIM in seven of HIS places. His stomach pain disappears instantly. The local astrologer cautions Poornam not to take Lord Siva's conditions lightly and suggests seven of HIS abodes along the river Tamirabarani, in the Southern Tamil Nadu in India. Thus begins Poornam's journey into his life full of miracles, challenges, hurdles and achievements and most importantly, an uncommon meeting with LORD SIVA.

Poornam dies watching himself on the television, when an international news channel decides to tell his story to the world."

This book is a story of stories of people who came together for a shared destiny. "Did Lord Siva send HIS army of people in my life towards HIS purpose? wonders Poornam.

T.N.Neelakantan